8 niesamowitych faktów o grzybach, których nie znają nawet doświadczeni grzybiarze

Ludzie zbierali grzyby od zawsze. Nic w tym dziwnego, bo leśne dary były nie tylko dostępne, ale przede wszystkim za darmo. Przez wiele lat powstało dużo legend i przesądów związanych z grzybobraniem. Skąd ludzie wiedzieli, czy są trujące? Niestety, doświadczali tego empirycznie- odkrywanie kolejnych jadalnych gatunków naznaczone było często chorobą i śmiercią osób, które zjadły trujące grzyby. Dawniej twierdzono, że do lasu należy udać się następnego dnia po burzy, bo to bijące w ziemię pioruny miały pobudzać grzyby do wzrostu. Jak wygląda rzeczywistość i czy dawne przesądy mają sens? Te ciekawostki naprawdę Cię zaskoczą.

Na Górnym Śląsku wierzono, że jadalność grzybów sprawdzić można w prosty sposób- gotując je z cebulą lub srebrną łyżką. Jeśli warzywo/łyżka ściemnieje to znaczy, że grzyby były trujące. Ta ciekawostka to jednak mit! Ciemnienie srebra następuje wtedy, jeśli w potrawie obecny jest lub tworzy się w niewielkich, nawet śladowych i organoleptycznie niewyczuwalnych ilościach - siarkowodór, wchodzący w reakcję chemiczną z metalem. Podobny charakter ma rada, aby pokroić świeże grzyby nożem stalowym i sprawdzać, czy metalowe ostrze albo owocniki pociemniały na przekroju. Nie ma to jednak zastosowania w rzeczywistości.

Wiele osób mówi, że lizanie grzybów ma pomóc w ustaleniu, czy są trujące. Jeśli na języku poczuje się gorzki smak, to lepiej go nie zjadać. Tymczasem popularny muchomor sromotnikowy po polizaniu daje słodki, migdałowy posmak, a jeść go przecież nie można. Osoby, które pomyliły te muchomory z pieczarką mówiły, że smakowały dobrze, tylko to zatrucie... ;)

Mówi się, że chociaż smaczne, to grzyby nie są zbyt wartościowe. Rzeczywistość jest jednak inna: są dobrym źródłem witamin z grupy B. Zawierają także już mniejsze ilości witamin C, D czy E. Dodatkowo dzięki grzybom dostarczysz swojemu organizmowi dawki cynku, żelaza, selenu czy miedzi. Można spotykać się z określeniem, że grzyby to leśne mięso. Wszystko dlatego, że są bogate w błonnik i białko.

Jeśli na grzybie znajdowały się ślady nadgryzienia przez ślimaki i inne zwierzęta, to często uznawano to za oznakę tego, że grzyby są jadalne. Nic  bardziej mylnego! Ślimaki z wielką ochotą pałaszują nawet muchomory, więc nie można traktować tego jako wyznacznik.

Grzyby, chociaż same nie mają dużo kalorii, to są naprawdę ciężkostrawne. Między innymi z tego powodu nie podaje się im dzieciom do 14 roku życia. Pokutuje przekonanie, że jeśli zaserwuje się grzyby w towarzystwie alkoholu, to nasz układ pokarmowy lepiej je przyswoi. Jest jednak zupełnie inaczej:  piwo czy wódka utrudniają trawienie. Natomiast popicie winem czernidłaka pospolitego może doprowadzić do arytmii serca. Aby bezpiecznie delektować się jego smakiem, dwa dni przed spożyciem i dwa dni po jego zjedzeniu, nie wolno pić alkoholu.

Aby zachować cały aromat grzybów należy czyścić je na sucho i przepłukać (w całości) pod bieżącą wodą. Grzybów nigdy nie moczymy, gdyż wówczas stracą swój smak i tylko nasiąkną wodą. Wszystko przez ich gąbkowatą strukturę. Smażymy je lub gotujemy nie dłużej niż 10-15 minut.

Czy długie gotowanie pozwala na pozbycie się toksyn z trujących grzybów? Absolutnie nie! Jadalne tylko stracą swoje właściwości, a trujące wciąż pozostaną trujące. Żeby pozbyć się toksyn z muchomorów sromotnikowych potrzebna jest temperatura ok. 300 stopni Celsjusza- dopiero wtedy mogą ulec rozkładowi.

Żółknięcie grzybów to przejaw tego, że są trujące? Nieprawda! Nie ma ono nic wspólnego z obecnością trujących związków. Zmiana koloru, zarówno na żółty jak i brunatny to mechanizm obronny. Uszkodzenie tkanki grzyba powoduje uwolnienie z wnętrza komórek enzymów degradacyjnych, wśród nich także oksydazę fenolową. Zgodnie z nazwą wywołuje ona utlenienie związków fenolowych. W rezultacie grzyb (jadalny i trujący) ciemnieje, żeby nie być atrakcyjnym dla zwierząt.