Grzybiarze już go zbierają. Jest jędrny, pyszny i zawstydza prawdziwki

Gdy większość osób wypatruje w lesie kurek i borowików, doświadczeni grzybiarze zwracają uwagę także na mniej znane gatunki. Jednym z nich jest gołąbek zielonawofioletowy – grzyb ceniony za sprężysty miąższ, subtelny smak i szerokie zastosowanie w kuchni. Choć nie budzi takiego zainteresowania jak prawdziwek, wielu miłośników leśnych zbiorów uważa go za jeden z najsmaczniejszych grzybów sezonu.

Gołąbek zielonawofioletowy (Russula cyanoxantha), nazywany także gołąbkiem modrożółtym, należy do gatunków o bardzo zmiennym wyglądzie. To właśnie dlatego początkujący zbieracze często mijają go bez większego zainteresowania.

Jego kapelusz może przybierać różne odcienie – od zieleni i oliwki po fiolet, szarość czy przygaszony błękit. Niekiedy poszczególne egzemplarze rosnące obok siebie wyglądają zupełnie inaczej. Znacznie bardziej charakterystyczne są blaszki. W przeciwieństwie do wielu innych gołąbków są elastyczne, miękkie i nie łamią się przy lekkim dotyku. Trzon pozostaje zwykle biały i zwarty, a miąższ ma łagodny, przyjemny smak bez ostrości.

Pierwsze owocniki pojawiają się już w czerwcu, a sezon może trwać nawet do października. Grzyb najchętniej rośnie w lasach liściastych i mieszanych, szczególnie w sąsiedztwie buków oraz dębów. Dobrze czuje się na żyznych glebach bogatych w próchnicę i opadłe liście.

Po okresach ciepłych opadów deszczu można natrafić na całe grupy tych grzybów, choć zdarzają się również pojedyncze, okazałe sztuki. Ich kapelusze często wtapiają się w otoczenie, dlatego podczas spaceru warto uważnie obserwować runo leśne. Znalezienie jednego egzemplarza może oznaczać, że w pobliżu kryją się kolejne.

W rodzinie gołąbków nie brakuje gatunków podobnych do siebie, jednak ten wyróżnia się wyjątkowo zwartą strukturą. Jego blaszki są bardziej odporne na uszkodzenia, a miąższ zachowuje jędrność nawet po obróbce termicznej. Dzięki temu wiele osób porównuje go raczej do podgrzybków czy borowików niż do typowych gołąbków.

Specjaliści od grzybów podkreślają, że przy identyfikacji nie warto kierować się wyłącznie kolorem kapelusza. Znacznie ważniejsze są wszystkie cechy razem: budowa blaszek, wygląd trzonu, smak miąższu, miejsce wzrostu oraz pora roku.

To grzyb, który świetnie znosi smażenie i duszenie. Zachowuje zwartą konsystencję, dlatego dobrze sprawdza się w sosach, zupach, farszach oraz daniach z jajkami. Nie wymaga dużej ilości przypraw – jego delikatny smak najlepiej podkreślają masło, cebula, śmietana, pieprz czy świeże zioła.

Mniejsze i zwarte kapelusze nadają się do marynowania, natomiast większe egzemplarze doskonale sprawdzają się jako składnik dań na ciepło. Właśnie sprężystość i mięsista struktura sprawiają, że gołąbek zielonawofioletowy zdobywa coraz większe grono zwolenników i dla wielu grzybiarzy staje się równie cennym znaleziskiem jak słynne prawdziwki.