Mało kto schyla się po ten grzyb. W wielu krajach jest ceniony za pyszny smak

Od czerwca w polskich lasach można natrafić na purchawkę chropowatą (Lycoperdon perlatum). Najczęściej rośnie w lasach liściastych i mieszanych, ale można ją spotkać również na obrzeżach ścieżek, polanach i w miejscach porośniętych mchem. Występuje pojedynczo lub w niewielkich grupach. Jej charakterystyczną cechą jest kulisty lub gruszkowaty kształt oraz powierzchnia pokryta drobnymi kolcami i brodawkami, które z czasem odpadają, pozostawiając małe punkciki na skórce.

Najważniejszą zasadą podczas zbioru purchawek jest kontrola wnętrza grzyba. Każdy egzemplarz należy przekroić. Do spożycia nadają się wyłącznie owocniki o całkowicie białym, zwartym i jednolitym miąższu. Jeżeli w środku pojawia się żółtawe, oliwkowe lub brunatne zabarwienie, oznacza to, że grzyb rozpoczął proces dojrzewania zarodników i nie powinien trafić na talerz.

Dojrzałe purchawki łatwo rozpoznać po brunatnym, pylącym wnętrzu. To właśnie stąd pochodzi ich nazwa – po naciśnięciu uwalniają chmurę zarodników. Podczas zbiorów warto wybierać wyłącznie jędrne, młode sztuki. Jak w przypadku wszystkich dzikich grzybów, konieczna jest pewność oznaczenia gatunku. W razie wątpliwości najlepiej skorzystać z atlasu grzybów lub porady doświadczonego grzybiarza.

Młode purchawki mają delikatny smak, który nie dominuje nad innymi składnikami. Niektórzy wyczuwają w nich subtelną orzechową nutę. Dzięki zwartej strukturze dobrze znoszą smażenie i krótką obróbkę termiczną.

Najpopularniejszym sposobem wykorzystania jest panierowanie i smażenie na złoty kolor. Tak przygotowane purchawki przypominają niewielkie kotlety i świetnie komponują się z sosem czosnkowym lub świeżymi warzywami. Można je również dusić z cebulą, dodawać do jajecznicy, omletów i makaronów. Dobrze sprawdzają się także jako składnik risotto, farszów czy kremowych sosów do mięs i warzyw.

Przed rozpoczęciem przygotowań zawsze przekrój każdy grzyb. Białe wnętrze to najważniejszy znak, że purchawka nadaje się do spożycia.

Składniki

• 500 g młodej purchawki chropowatej,
• 1 jajko,
• 80 g bułki tartej,
• 50 g mąki pszennej,
• 3 g soli,
• 2 g pieprzu,
• 200 ml oleju do smażenia,
• 2 g czosnku granulowanego,
• 2 g słodkiej papryki.

Sposób przygotowania

1. Oczyść purchawki z ziemi i leśnych zanieczyszczeń.
2. Odetnij dolne części owocników.
3. Przekrój każdy grzyb i sprawdź, czy jego wnętrze jest białe oraz jednolite.
4. Roztrzep jajko z solą, pieprzem, czosnkiem granulowanym i papryką.
5. Obtocz purchawki w mące.
6. Zanurz je w jajku.
7. Obtocz je dokładnie w bułce tartej.
8. Rozgrzej olej na patelni.
9. Smaż purchawki przez 2–3 minuty z każdej strony.
10. Przełóż je na ręcznik papierowy i odsącz z nadmiaru tłuszczu.
11. Podaj od razu po usmażeniu.

Tak przygotowane purchawki najlepiej smakują jeszcze ciepłe. Można serwować je z pieczywem, kiszonym ogórkiem lub lekkim dipem jogurtowym, który podkreśli ich łagodny, leśny charakter.

Pamiętaj o najważniejsze zasadach bezpiecznego grzybobrania. Zbieraj wyłącznie te grzyby, które dobrze znasz, a najlepiej skonsultuj swoje zbiory z grzyboznawcą. Nie wyrywaj, nie niszcz grzybni oraz leśnej ściółki. Unikaj zbierania bardzo małych lub młodych grzybów, które trudno zidentyfikować. Jeśli masz jakiekolwiek wątpliwości, skontaktuj się z najbliższą stacją sanitarno-epidemiologiczną. Pamiętaj, aby nie podawać grzybów małym dzieciom. Nie przyjmuj porad od przypadkowo spotkanych grzybiarzy i unikaj kupowania grzybów z nieznanego źródła. Co najważniejsze, nigdy nie próbuj identyfikować grzybów, smakując – to może być niebezpieczne dla zdrowia lub życia.