Pizza Książula jest już w Żabce. Nie było łatwo, ale ją zdobyłam

Wokół nowej pizzy sygnowanej przez Książula zrobiło się naprawdę gorąco. Twórca, który zbudował swoją markę na szczerym ocenianiu gastronomii, wprowadza na rynek dwa smaki: pepperoni oraz cheddar z jalapeño. W sieci natychmiast rozpętała się burza. Część fanów wytyka mu hipokryzję i zarzuca, że "sprzedał" swój kultowy znak Muala na rzecz przemysłowej mrożonki, chociaż wcześniej zarzekał się, że nie wchodzi w komercyjne współprace związane z jedzeniem.

Książulo w opublikowanym wideo tłumaczy kulisy powstania produktu i broni pomysłu. Przeprowadził nawet test smaku na grupie swoich widzów, ale i tu pojawiają się uzasadnione wątpliwości – gdy fani próbują brandowanego produktu swojego idola na planie nagraniowym i pod ostrzałem kamer, ich reakcje naturalnie mogą być mocno przewidywalne lub po prostu kierowane emocjami i zwykłą sympatią.

Co warto wiedzieć od strony organizacyjnej? Pizza powstaje na Słowacji w fabryce dań gotowych i nie jest marką własną Żabki, a dedykowanym projektem dystrybucyjnym. Sam twórca nie wyklucza, że jeśli pomysł chwyci, za rok trafi do szerszej dystrybucji w innych sieciach.

Swoje poszukiwania rozpoczęłam w poniedziałek rano, kierowana ptaszkami ćwierkającymi w sieci, które głosiły, że towar trafia do lodówek wcześniej. W dwóch pierwszych Żabkach natknęłam się na dostawę – kartony stały na zapleczu, ale produkt nie był jeszcze wprowadzony do bazy.

– Nie mamy jej jeszcze w systemie – usłyszałam od sprzedawczyni.

W jednym sklepie sugerowano powrót wieczorem, w drugim po godzinie. W trzecim punkcie po Muala nie było śladu. Udana okazała się dopiero czwarta próba.

– Przepraszamy, nie mamy jeszcze dedykowanych kartonów – poinformowała mnie obsługa, wydając pizzę.

Dla mnie to żaden problem, bo i tak planowałam wypiek w domu. Płacę 24,99 zł za sztukę i wracam z tarczą. Jak na rynek dań gotowych w sklepach typu convenience – ani dużo, ani mało, typowy cenowy średniak.

Produkt nawiązuje do stylu amerykańskiego, czerpiąc przy tym inspirację z Detroit pizza – ma charakterystyczne, grube, puszyste ciasto i bardzo obfitą warstwę sera. Pizzę można zamówić na miejscu na gorąco (sklepowe piece są do tego przystosowane) albo odgrzać samemu. W domu to kwestia 10–14 minut w temperaturze 210–220 stopni Celsjusza. Tym razem zostawiam na boku prześwietlanie tabeli wartości odżywczych i skupiam się wyłącznie na smaku.

Na pierwszy ogień idzie Pepperoni. Ciasto zgodnie z zapowiedzią jest grube, miękkie w środku i delikatnie chrupiące z zewnątrz. Duży plus za uczciwość – plasterków salami jest sporo, dokładnie tak jak na opakowaniu, więc mijamy się z rozczarowaniem typu "oczekiwania vs. rzeczywistość". Sos pomidorowy okazuje się bardzo delikatny, momentami zdecydowanie zbyt słabo wyrazisty, przez co czasem ginie pod grubą kołderką z sera.

Chwilę później z pieca wyjeżdża Dżalapango, Cheddar i Mozzarella. To prawdziwa serowa eksplozja. Jeśli w wersji pepperoni było dużo sera, to tutaj jest go gigantyczna ilość – odrobina podczas pieczenia spłynęła mi prosto na dno piekarnika. Tłustość idealnie przełamuje jednak wyraziste, konkretne jalapeno, które nie zostało wypłukane ze swojego charakteru.

Najmocniejszą stroną pizzy Książula jest ciasto: wysokie, puszyste i miękkie. W ogólnym rozrachunku to wciąż klasyczny gotowiec o wysokiej kaloryczności (ponad 300 kcal w 100 g), więc tą niepozorną na pierwszy rzut oka przekąską można spokojnie załatwić sobie dzienny limit kaloryczny. Jedzona okazyjnie, w ramach zasady 80:20, nie wyrządzi krzywdy – zresztą sam Książulo kalorii nie liczy, więc pod tym względem produkt pasuje do jego wizerunku.

Szumu wokół premiery jest mnóstwo, ale sam produkt nawet broni się smakiem. Jest ciężko i tłusto za sprawą ilości sera, lecz jeśli ktoś szuka solidnej, amerykańskiej pizzy z marketowej lodówki, to po zakupie raczej nie będzie żałował.