Największy grzech podczas jedzenia kurczaka. Większość z nas robi to niepotrzebnie

Wiele osób przed jedzeniem drobiu od razu zdejmuje skórę lub kupuje elementy już jej pozbawione. Taki krok ma spowodować, że posiłek będzie lżejszy oraz bardziej dietetyczny. Rzeczywiście nie można temu zaprzeczyć, że w tej części mięsa znajduje się sporo tłuszczu, dlatego bardzo często trafia do kosza na śmieci, a nie na talerz. Sprawa nie jest jednak taka prosta, ponieważ skóra drobiu to nie tylko sam tłuszcz. Oferuje również przeróżne składniki zdrowotne, których w samym mięsie nie pozyskamy. Pojawia się więc pytanie, czy niejedzenie skóry, to aby na pewno najlepszy możliwy pomysł?

Skóra drobiu składa się głównie z tłuszczu oraz tkanki łącznej. Można z tego łatwo wywnioskować, że w skórze znajduje się kolagen, czyli białko budujące skórę, ścięgna oraz inne elementy tkanek. Podczas pieczenia kolagen stopniowo przekształca się w żelatynę. Taki proces nadaje mięsu znacznie bardziej soczystą strukturę. W tej części kurczaka znajduje się także witamina E oraz niewielka ilość witaminy A. Skóra zawiera również kwasy tłuszczowe jednonienasycone. Ten typ tłuszczu pojawia się także w oliwie z oliwek oraz awokado. Warto jednak pamiętać, że skóra drobiu jest produktem mocno kalorycznym. W około 100 gramach znajduje się zwykle ponad 400 kcal, a jest to więcej niż np. w żółtym serze. Jeśli komuś należy na obniżonej kaloryczności, to może być ona mocno problematyczna.

Zdjęcie skóry z porcji drobiu może całkiem mocno obniżyć kaloryczność całego posiłku. Dobrym przykładem jest noga z kurczaka. Ta sama porcja mięsa ze skórą dostarcza zwykle około 210-230 kcal, natomiast po usunięciu skóry wartość energetyczna spada do około 160-180 kcal. Różnica wynika głównie z tłuszczu, który w dużej części znajduje się właśnie w niej. W przeciętnej porcji może to być nawet kilkadziesiąt kalorii mniej. Warto jednak zwrócić uwagę na sposób przygotowania mięsa. Dodatek tłuszczu podczas smażenia, panierka lub ciężki sos może szybko wyrównać tę różnicę, dlatego sam brak skóry nie zawsze przesądza o lekkości całego dania.

Tłuszcz znajdujący się w skórze drobiu ma zróżnicowany skład. Jak już wiemy, dużą częścią są tłuszcze jednonienasycone, czyli podobne do tych, które występują w oliwie z oliwek oraz w awokado. W mniejszej ilości pojawiają się tłuszcze nasycone oraz niewielka porcja tłuszczów wielonienasyconych. Proporcje mogą się różnić w zależności od sposobu karmienia ptaków oraz części mięsa. W przypadku kurczaka około połowa tłuszczu ze skóry należy do grupy jednonienasyconych. Tłuszcz w organizmie umożliwia wchłanianie witamin rozpuszczalnych w tłuszczach, a są nimi witaminy A, D, E oraz K. Zbyt duża ilość tłuszczu w jednym posiłku podnosi jednak kaloryczność dania, dlatego jedzenie powinno być spożywane również za pomocą zdrowego rozsądku.

Sposób przygotowania drobiu może konkretnie zmienić ilość tłuszczu, który ostatecznie trafia do organizmu. Podczas pieczenia w piekarniku część tłuszczu ze skóry wytopi się i spłynie na dno naczynia. W takiej sytuacji mięso zostanie soczyste, a przy tym część energii z tłuszczu odejdzie niezauważona. Inaczej wygląda sytuacja podczas smażenia na patelni. Wysoka temperatura oraz dodatkowy tłuszcz zwiększą kaloryczność potrawy i nie ma co do tego żadnych wątpliwości. Duże znaczenie ma także użycie panierki. Warstwa mąki, bułki tartej lub ciasta wchłonie dodatkowy tłuszcz w trakcie smażenia wręcz fenomenalnie. Wtedy nawet niewielki kawałek drobiu stanie się zdecydowanie bardziej energetyczny niż pieczona czy też podduszona porcja mięsa.

Skóra podczas pieczenia działa jak naturalna warstwa ochronna dla mięsa. Ogranicza szybkie odparowanie wody z powierzchni, dlatego mięso jest bardziej soczyste i miękkie. Wysoka temperatura powoduje także intensywne rumienienie się skóry. Wtedy zachodzi reakcja Maillarda, czyli proces odpowiedzialny za tworzenie aromatycznych związków nadających potrawom pieczony smak oraz charakterystyczny zapach i chrupkość. Właśnie dlatego dobrze przypieczona skóra często ma mocniejszy aromat niż samo mięso. Podczas pieczenia dodatkowo część tłuszczu wytapia się i delikatnie pokrywa powierzchnię mięsa. Taki zabieg poprawia strukturę potrawy oraz wzmacnia odczucie soczystości w trakcie jedzenia.

Usunięcie skóry z drobiu może być rozsądnym wyborem w kilku konkretnych sytuacjach. Dotyczy to przede wszystkim osób, które kontrolują kaloryczność posiłków lub ograniczają ilość tłuszczu w diecie. Jest to ważne podczas odchudzania, ponieważ drobne, "nieznaczące" podbicia kalorii łatwo kumulują się w ciągu dnia. Zdjęcie skóry może być też korzystne w przypadku osób z podwyższonym poziomem cholesterolu oraz tych, którym lekarz zalecił dietę z mniejszą ilością tłuszczów nasyconych. Warto również pamiętać o jeszcze jednej praktycznej kwestii. W potrawach duszonych oraz gotowanych skóra często staje się miękka i tłusta. W takiej formie wiele osób odbiera ją mniej atrakcyjnie w smaku, dlatego jej usunięcie poprawia odbiór całego dania.

Rozsądne podejście polega na traktowaniu skóry drobiu jak dodatku, a nie głównej części posiłku. Niewielka porcja w dobrze zbilansowanym daniu zwykle nie zmienia znacząco wartości całej diety. Ważne jest także to, z czym mięso pojawi się na talerzu. Warzywa, produkty pełnoziarniste oraz lekkie dodatki tworzą posiłek bardziej zrównoważony pod względem energii oraz składników odżywczych. Dobrym rozwiązaniem jest także pieczenie drobiu ze skórą, a następnie usunięcie jej przed jedzeniem. W takiej sytuacji mięso będzie soczyste, natomiast tylko część tłuszczu pozostanie na powierzchni skóry. Taki sposób zachowuje smak potrawy, a przy tym ogranicza ilość tłuszczu w porcji.

Zdjęcie skóry z drobiu często wydaje się prostym sposobem na lżejszy posiłek. Warto jednak spojrzeć na to szerzej. Poza skórą liczy się także wielkość porcji oraz sposób przygotowania mięsa. Jeśli oceniać to wszystko z perspektywy zdrowia i jakości diety, to skóra z kurczaka często okazuje się mniej problematyczna niż batonik czy inna przetworzona przekąska. Jak już coś ograniczać w codziennym jadłospisie to właśnie tego typu produkty.