Różnicę widać po przekrojeniu. Smakuje jak deser i zaspokaja dzienną dawkę witaminy C 

Większość osób jak już sięga po kiwi to automatycznie po to zielone. Ten owoc od lat pojawia się w sklepach, deserach oraz śniadaniowych miseczkach, dlatego nie ma co się temu dziwić. Niewiele osób zwraca jednak uwagę na drugą odmianę, która wygląda podobnie z zewnątrz, ale w środku kryje trochę inny miąższ. Złote kiwi ma delikatniejszy smak, mniej kwasową nutę oraz inną strukturę. Różnice dotyczą także składu odżywczego, więc warto pochylić się nad nim trochę bardziej.

Złote kiwi nie jest efektem barwienia ani modyfikacji genetycznej, lecz wynikiem selekcji odmian roślin z rodzaju Actinidia. Hodowcy przez lata wybierali rośliny z żółtym miąższem, łagodniejszym smakiem oraz cieńszą skórką. Najbardziej znana odmiana powstała w Nowej Zelandii pod koniec XX wieku. Tamtejsze uprawy szybko zaczęły rozwijać produkcję owoców ze złotym kolorem miąższu. Roślina ta wymaga ciepłego klimatu, dużej ilości promieni słońca oraz dobrze przepuszczalnej gleby. Z tego powodu złote kiwi uprawia się dziś głównie w Nowej Zelandii, we Włoszech oraz w niektórych regionach Azji. Owoce zwykle dojrzewają wcześniej niż zielone odmiany oraz mają gładszą, mniej owłosioną skórkę.

Różnice między odmianami można zauważyć już po pierwszym skosztowaniu. Zielone kiwi ma wyczuwalną kwasowość oraz bardziej orzeźwiający smak. Złote kiwi jest zwykle łagodniejsze i słodsze. Wynika to z innej proporcji cukrów oraz kwasów organicznych obecnych w miąższu. Konsystencja także jest inna. Dojrzałe zielone kiwi często ma lekko ziarnistą strukturę wokół drobnych czarnych pestek, a złote kiwi jest bardziej kremowe oraz jednolite. Ta cecha powoduje, że wiele osób chętnie wybiera to drugie do koktajli, deserów oraz owocowych musów. Owoce z bardziej miękką strukturą łatwiej też rozgnieść widelcem oraz połączyć z jogurtem lub owsianką.

Obie odmiany kiwi mają podobny skład odżywczy, choć proporcje niektórych składników trochę się różnią. Około 100 gramów zielonego kiwi dostarcza średnio 60 kalorii oraz sporą porcję witaminy C. W złotym kiwi ta witamina często występuje w jeszcze większej ilości. Jedna sztuka pokrywa już sporą część dziennego zapotrzebowania dorosłej osoby. Owoce zawierają także błonnik pokarmowy, czyli składnik roślinny przydatny dla pracy jelit. W miąższu obecny jest też potas, witamina E oraz niewielkie ilości folianów. Warto wiedzieć, że kiwi zawiera również naturalne związki roślinne takie jak karotenoidy oraz polifenole. Związki te należą do grupy antyoksydantów, czyli substancji roślinnych, które są pogromcami wolnych rodników. Wolne rodniki to szkodliwe cząsteczki powstające w naszym organizmie, przez które np. szybciej się starzejemy.

Kiwi zawiera enzym trawienny o nazwie aktynidyna. Jest to białko enzymatyczne, czyli substancja przyspieszająca rozkład innych białek obecnych w jedzeniu. Z tego powodu kiwi jest dodawane do cięższych posiłków zawierających mięso lub nabiał. W wielu kuchniach wykorzystuje się ten owoc także do marynowania mięsa, ponieważ enzym ten rozluźnia jego strukturę. Kiwi dostarcza również błonnik pokarmowy, czyli składnik roślinny zwiększający objętość zawartości jelitowej oraz usprawniający ogólną pracę jelit. W wielu przypadkach regularne jedzenie kiwi łagodzi przebieg zaparć, choć reakcja organizmu jest indywidualna.

Złote kiwi może się spisać na medal u osób, które źle reagują na intensywną kwasowość owoców. Jego miąższ zawiera mniej kwasów organicznych, dlatego też smak jest łagodniejszy. Z tego powodu złota odmiana często lepiej czuje się w deserach, koktajlach oraz owocowych sałatkach. Owoce te również z łatwością się miksuje na gładkie purée. Taka forma jest wygodna przy przygotowaniu jogurtów, musów lub domowych lodów. Warto też zwrócić uwagę na stopień dojrzałości. Dojrzałe kiwi powinno lekko uginać się pod naciskiem palca. Zbyt twarde owoce można zostawić na kilka dni w temperaturze pokojowej. Wtedy miąższ stanie się bardziej miękki oraz odczuwalnie słodszy.

Mało kto zwraca uwagę na to, że kiwi należy do nielicznej grupy owoców zawierających naturalny enzym rozkładający białka. Ta właściwość ma ciekawą konsekwencję w kuchni. Świeże kiwi może zmieniać strukturę produktów mlecznych zawierających żelatynę. Jeśli doda się surowe kawałki kiwi do galaretki lub deseru na bazie żelatyny, masa może nie stężeć. Enzym obecny w owocu przejmuje bowiem dowodzenie nad białkiem odpowiedzialnym za tworzenie żelowej struktury. Ta ciekawa moc zanika po krótkim podgrzaniu kiwi. Wysoka temperatura dezaktywuje ten enzym, dlatego owoce po obróbce cieplnej nie wpływają już na konsystencję takich deserów.

Zielone oraz złote kiwi różnią się smakiem, strukturą miąższu oraz proporcją części składników odżywczych. Choć obie odmiany dostarczają witaminę C, błonnik pokarmowy oraz związki roślinne obecne w owocach to różnią się od siebie. Największe różnice dotyczą głównie słodyczy, kwasowości oraz sposobu wykorzystania w kuchni. Z tego powodu wiele osób wybiera odmianę w zależności od potrawy lub własnych preferencji smakowych. Warto więc nie zaprzestawać tylko na jednej z nich. Takie urozmaicenie daje szansę na lepsze poznanie ich właściwości oraz sprawdzenie, która z nich lepiej się czuje na naszym talerzu.