Wielkanocne koszyczki z Podkarpacia. W większości przeważał jeden produkt i nie chodzi o jajka

Wielka Sobota na Podkarpaciu to moment, w którym mieszkańcy regionu z dumą prezentują swoje koszyczki do święcenia. Choć forma ich przygotowania zmienia się z pokolenia na pokolenie, w wielu domach nadal króluje to, co swojskie i ręcznie przygotowane. W koszykach znaleźć można wszystko, co najlepsze z regionalnej kuchni, a także barwne pisanki, będące symbolem odradzającego się życia.

Każdy element koszyczka ma swoją głęboką symbolikę. Jajka to znak życia i zmartwychwstania, chleb jako symbol ciała Chrystusa, a sól - oczyszczenia. W większości koszyków zauważyć można całkiem spore ilości mięsa, a te to symbol dobrobytu i błogosławieństwa. W Podkarpackiem te symbole przybierają wyjątkowo smaczne formy - najczęściej są to wiejskie wyroby, wędzone często na drewnie, przygotowane według receptur przekazywanych z pokolenia na pokolenie. Zdecydowanie nie dziwi więc, że te produkty mieszkańcy tak ochoczo postanowili przynieść do poświęcenia przed śniadaniem wielkanocnym. A o jakie wyroby dokładnie chodzi?

W koszykach wielkanocnych można znaleźć również długo wędzoną szynkę, boczek czy kabanosy. Jednak region ten wyróżnia przede wszystkim dziczyzna. Wyroby z dzika czy sarniny to specjały, o które trudno w dobrym mięsnym w dużym mieście, a nieco łatwiej w mniejszych miejscowościach i na wsiach. Domowe wędliny symbolizują tradycję i pracę, a także mają zapewnić zdrowie, bogactwo i dostatek całej rodzinie. Gospodynie z Koła Gospodyń Wiejskich w Brzusce nieopodal Przemyśla zadbały o taką zawartość tegorocznej święconki. A co z białą kiełbasą?

W polskiej tradycji najczęściej wybierana jest biała kiełbasa, która mimo niemieckiego pochodzenia, stała się integralną częścią świątecznych zwyczajów. Obecnie białej surowej kiełbasy nie wkłada się do koszyków, to ta parzona, spotykana jest sporadycznie. Zdecydowanie prym wiodą wspomniane już kiełbasy z dzika czy inne wiejskie z poszczególnych części wieprzowiny.