Dolej do wody, w której mają się gotować ziemniaki. Twoje puree będzie kremowe i bez grudek

Ziemniaki do purée gotuję często, bo pasują i do kotletów, i do ryb, i do sosów warzywnych. Największe znaczenie ma wybór odmiany oraz sposób obróbki po ugotowaniu. Mały dodatek octu nie zmieni smaku dania, ale może pomóc uniknąć ziemniaków, które rozpadają się w wodzie i chłoną jej zbyt dużo.

Do garnka z wodą wystarczy wlać 15 ml jasnego octu spirytusowego albo jabłkowego na około 1 kg ziemniaków. Kwaśne środowisko sprawia, że zewnętrzna warstwa warzyw pozostaje bardziej zwarta podczas gotowania. Ziemniaki nie rozpadają się tak łatwo, dlatego po odcedzeniu są mniej wodniste.

Nie chodzi jednak o to, by gotować je zbyt krótko. Muszą być miękkie aż do środka – widelec powinien wchodzić w nie bez oporu. Jeśli będą niedogotowane, nawet najlepszy tłuczek nie poradzi sobie z grudkami.

Do purée wybieram mączyste ziemniaki, najlepiej typu C lub BC. Mają więcej skrobi, łatwiej się rozgniatają i po połączeniu z masłem oraz mlekiem dają lekką konsystencję. Woskowate odmiany lepiej zostawić do sałatek, zapiekanek albo pieczenia.

Sam dodatek octu nie wystarczy, jeśli popełnisz podstawowe błędy. Ziemniaki wkładaj do zimnej, osolonej wody i gotuj pod przykryciem na niewielkim ogniu. Dzięki temu miękną równomiernie, a środek nie zostaje twardszy niż brzegi.

Po odcedzeniu odstaw je jeszcze na minutę do gorącego garnka. Nadmiar wilgoci odparuje, co ma ogromne znaczenie dla konsystencji. Dopiero wtedy dodaj ciepłe mleko i masło. Zimne składniki szybko schładzają ziemniaki, przez co puree ziemniaczane może wyjść mniej aksamitne.

Nie używaj blendera ani malaksera. Szybko rozbijają skrobię, a zamiast lekkiego dodatku możesz otrzymać lepką, ciągnącą masę. Najlepiej sprawdzi się klasyczny tłuczek lub praska do ziemniaków.