Odwiedziłam Bazę Ludzi z Mgły w Wetlinie. Spojrzałam na menu i od razu wiedziałam, co zamówić

Katarzyna Gileta
Baza ludzi z mgłyBaza ludzi z mgły
Źródło zdjęć: © Pyszności

Wetlina po sezonie pustoszeje, ale w Bazie Ludzi z Mgły ogień wciąż płonie. Trafiliśmy tam w deszczowy październikowy dzień, by sprawdzić, czy legendarny pub karmi równie dobrze, jak buduje bieszczadzki klimat. Zamówiliśmy kwaśnicę, placki z gulaszem oraz fuczki z leśnymi grzybami. Ten obiad pokazał, dlaczego miejsce od lat przyciąga wędrowców.

Koniec października w Bieszczadach ma w sobie surowy urok, zwłaszcza gdy pogoda przestaje współpracować. Deszcz zacina z nieba, mgła szczelnie przykrywa połoniny, a na szlakach spotyka się niewielu wędrowców. Właśnie w takich okolicznościach trafiliśmy do Bazy Ludzi z Mgły. W środku sezonu trudno tu o wolne miejsce, ale późną jesienią lokal przywitał nas niemal pustą salą.


DLA CIEBIE
Sznycle z indyka w aromatycznych przyprawach pieczone w air fryerze


Wnętrze niewiele zmieniło się przez lata. Są masywne ławy z grubych bali, koła od wozów zawieszone pod sufitem, jelenie poroża i galeria portretów pod barem. Obok Marka Hłaski wiszą podobizny Boba Marleya i Ernesta Hemingwaya. To wystrój, który ma własną historię i charakter.

Od Marka Hłaski do bieszczadzkiej legendy

Podobieństwo Bazy do słynnej Siekierezady w Cisnej rzuca się w oczy już od wejścia. Nie jest przypadkowe. Za oboma lokalami stoi Rafał Dominikowski. Po sukcesie Siekierezady, inspirowanej twórczością Edwarda Stachury, postanowił stworzyć kolejne miejsce z literackim rodowodem. Tym razem sięgnął po Marka Hłaskę.

Nazwa lokalu nawiązuje do jego debiutanckiego opowiadania "Baza Sokołowska" oraz filmu "Baza ludzi umarłych", zrealizowanego na podstawie powieści "Następny do raju". Dominikowski zamienił jednak ponurych "ludzi umarłych" na "ludzi z mgły", nawiązując do charakterystycznego bieszczadzkiego krajobrazu.

  • Baza ludzi z mgły
  • Baza ludzi z mgły
[1/2] Baza ludzi z mgły Źródło zdjęć: © Pyszności

Przy tworzeniu lokalu współpracował z lokalnymi rzemieślnikami i barwnymi postaciami regionu. Z czasem Baza stała się miejscem spotkań leśników, drwali, artystów i turystów. Wspólne korzenie obu lokali widać również w menu. Karty mają podobną oprawę graficzną, a wśród regionalnych propozycji znajdziemy te same dania, między innymi pieczony tarciuch ziemniaczany.

Co o tutejszej kuchni mówi sieć?

Zanim dania trafiły na stół, zajrzałam do aktualnych opinii w Google i na TripAdvisorze. W recenzjach powtarza się przede wszystkim pochwała dużych porcji, regionalnych dań i swobodnej atmosfery. Jeden z gości tak opisuje swoje wrażenia:

"To nie jest wygładzona restauracja pod krawat, tylko prawdziwy bieszczadzki bar z duszą. Fuczki chrupiące, sos grzybowy gęsty i pachnący lasem, a porcje takie, że po całym dniu łażenia wreszcie człowiek czuje sytość".

W recenzjach często wraca też temat rozgrzewających zup:

"Najlepsza kwaśnica w okolicy – uczciwie kwaśna, bez zbędnych zapychaczy, stawia na nogi po deszczu lepiej niż herbata z prądem".

Wielu gości podkreśla również, że Baza ma szczególny urok poza sezonem, gdy przy dźwiękach muzyki z szafy grającej można spokojnie zjeść posiłek i odpocząć po wędrówce.

Kwaśnica na piątkę

Na początek zamówiliśmy kwaśnicę za 27 zł. Porcja miała 350 ml i postanowiliśmy się nią podzielić. Już po pierwszej łyżce wiedziałam, że internetowe opinie nie były przekłamane. Nie zliczę, w ilu różnych lokalach próbowałam tej zupy i faktycznie ta z Bazy szybko wskoczyła do pierwszej trójki mojego rankingu bieszczadzkich kwaśnic. Była bardzo dobrze doprawiona, odpowiednio kwaśna, gęsta i mocno rozgrzewająca. W środku pływało też sporo kawałków mięciutkiego mięsa z żeberek. Co dużo mówić, po prostu 10/10.

Kwaśnica
Kwaśnica © Pyszności

Fuczki i placek po bieszczadzku, czyli regionalne klasyki

Na dania główne wybraliśmy fuczki z sosem grzybowym za 49 zł oraz placek po bieszczadzku z gulaszem wieprzowym również za 49 zł.

Fuczki, czyli placki z ciasta naleśnikowego wymieszanego z kiszoną kapustą, były usmażone tak, jak trzeba. Z zewnątrz złociste i chrupiące, w środku miękkie i puszyste. Nie były też nasiąknięte tłuszczem. A sos grzybowy? Doskonały! Aromatyczny, gęsty, pełen dużych kawałków leśnych grzybów. Świetnie komponował się z pulchnymi fuczkami. Całość podano z kleksem gęstej śmietany, zieleniną i kawałkami pomidora. Dzięki temu talerz nie był monotonny, mimo że smażone placki i zawiesisty sos to dość sycące połączenie.

Fuczki z sosem grfzybowym i gulasz
Fuczki z sosem grfzybowym i gulasz © Pyszności

Placek po bieszczadzku to propozycja dla tych, którzy po długiej wędrówce mają ochotę na solidny posiłek. Placki ziemniaczane, starte na drobnych oczkach, zachowały chrupiące brzegi i nie rozmiękły pod warstwą gulaszu. Wieprzowina była miękka, dobrze uduszona, a sos miał wyraźnie paprykowo-ziołowy smak.

Oba dania zostały podane z zestawem surówek: startą marchewką, colesławem i mizerią. Do obiadu domówiliśmy lane grzane wino (22 zł). Porcje były duże i sycące, idealne, by uzupełnić siły po zejściu ze szlaku.

Ile kosztuje obiad w Bazie Ludzi z Mgły? Czy warto tu zajrzeć?

Za posiłek dla dwóch osób – kwaśnicę, dwa duże dania główne i grzane wino – zapłaciliśmy 147 zł. Biorąc pod uwagę wielkość porcji, ceny i charakter tego miejsca, nie uważam tego rachunku za wygórowany. Baza Ludzi z Mgły nie próbuje konkurować z eleganckimi, nowoczesnymi restauracjami. Jej siłą są regionalne dania, swobodna atmosfera i wnętrze, które trudno pomylić z jakimkolwiek innym lokalem.

Jeśli po zejściu ze szlaku w deszczu marzy wam się gorąca kwaśnica, chrupiące fuczki z grzybami i placek ziemniaczany z gulaszem, warto zatrzymać się w Wetlinie. My zdążyliśmy zajrzeć do Bazy tuż przed sezonowym zamknięciem lokalu. Bar ponownie otworzy się prawdopodobnie w styczniu, tak jak w poprzednich latach. Mieliście okazję odwiedzić to miejsce?

Wybrane dla Ciebie
ZANIM WYJDZIESZ... NIE PRZEGAP TEGO, CO CZYTAJĄ INNI!