Właśnie zaczyna się sezon. Nazwa przeraża, ale w uszkach i pierogach smakuje obłędnie

Chodzi o lejkowca dętego, nazywanego także trąbką umarłych. To jadalny grzyb występujący w lasach liściastych i mieszanych, najczęściej w pobliżu buków oraz dębów. Jego sezon zaczyna się pod koniec lata i trwa jesienią, zwłaszcza gdy pogoda jest wilgotna i niezbyt chłodna. W dobrych warunkach można znaleźć całe grupy tych grzybów w jednym miejscu.

Owocnik ma charakterystyczny kształt głębokiego lejka albo trąbki. Nie ma wyraźnie oddzielonego kapelusza i trzonu, jak borowik czy podgrzybek. Całość przypomina pustą w środku rurkę, która rozszerza się ku górze i ma nieregularne, falujące brzegi.

Kolor lejkowca dętego może być szary, grafitowy, brunatny albo niemal czarny. To właśnie przez ciemną barwę bardzo łatwo przeoczyć go na tle wilgotnych liści i ziemi. Często jednak rośnie w większych skupiskach, więc jeśli wypatrzy się jeden owocnik, warto dokładnie obejrzeć teren wokół.

Grzyb preferuje wilgotne, zacienione miejsca i najczęściej pojawia się w lasach liściastych. Szczególnie dobrze czuje się w sąsiedztwie buków i dębów. Najwięcej okazów można znaleźć po okresach deszczowej pogody, gdy ściółka pozostaje długo wilgotna.

Nazwa trąbka umarłych może skutecznie odstraszyć, ale kulinarnie ten grzyb wypada znakomicie. Ma intensywny, głęboki, wyraźnie leśny smak i bardzo mocny aromat. Nie potrzeba go dużo, żeby nadać potrawie charakter. Świetnie nadaje się do suszenia, ponieważ po wysuszeniu jego zapach staje się jeszcze bardziej skoncentrowany. Suszone grzyby można później namoczyć albo rozdrobnić i wykorzystać jako mocno aromatyczny dodatek do sosów, zup, farszów czy risotto.

Właśnie dlatego lejkowiec dęty tak dobrze sprawdza się w pierogach i uszkach. Można łączyć go z kapustą, cebulą, twarogiem albo innymi grzybami, ale nie trzeba przesadzać z dodatkami. Sam ma na tyle intensywny smak, że potrafi zdominować farsz.

Pierwsze okazy mogą pojawiać się już pod koniec lata, ale pełnia sezonu przypada zwykle na późne lato i jesień. Najlepiej szukać ich po deszczach, gdy w lesie utrzymuje się wysoka wilgotność. W sprzyjających warunkach trąbka umarłych może pojawiać się aż do późnej jesieni. Podczas zbierania dzikich grzybów zawsze trzeba mieć pewność co do gatunku. Jeśli jakiś okaz budzi wątpliwości, nie warto ryzykować.

Pamiętaj o najważniejszych zasadach bezpiecznego grzybobrania. Zbieraj wyłącznie te grzyby, które dobrze znasz, a najlepiej skonsultuj swoje zbiory z grzyboznawcą. Nie wyrywaj, nie niszcz grzybni oraz leśnej ściółki. Unikaj zbierania bardzo małych lub młodych grzybów, które trudno zidentyfikować. Jeśli masz jakiekolwiek wątpliwości, skontaktuj się z najbliższą stacją sanitarno-epidemiologiczną. Pamiętaj, aby nie podawać grzybów małym dzieciom. Nie przyjmuj porad od przypadkowo spotkanych grzybiarzy i unikaj kupowania grzybów z nieznanego źródła. Co najważniejsze, nigdy nie próbuj identyfikować grzybów, smakując – to może być niebezpieczne dla zdrowia lub życia.