Jedni patrzą z przerażeniem, gdy go znajdą. Wytrawni grzybiarze skaczą z radości, bo wiedzą jak jest pyszny

Niektórym przypomina gąbkę, innym kojarzy się z kalafiorem. Siedzuń sosnowy niejedno ma imię, bo potocznie nazywa się go kozią brodą, szmaciakiem czy też baraniochą. Nie wygląda jak standardowy grzyb, przez co bywa omijany podczas grzybobrania. Warto jednak dać mu szansę, bo oczaruje smakiem i delikatnością.

Siedzuń sosnowy, nazywany potocznie baraniochą, to jeden z najbardziej intrygujących grzybów, które można spotkać w polskich lasach. Choć nazwa może sugerować, że występuje wyłącznie pod sosnami, można go znaleźć także przy świerkach i na starych, spróchniałych pniakach. Jego wygląd jest bardzo charakterystyczny, przypomina dużą, pofałdowaną gąbkę o kulistym kształcie. Na dodatek potrafi osiągnąć imponujące rozmiary i wagę nawet kilku kilogramów. Kolor grzyba zmienia się od kremowobiałego u młodych okazów, aż po żółto-brązowy u starszych.

Rozpoznanie siedzenia sosnowego jest stosunkowo proste, głównie ze względu na jego unikalną budowę. Grzyb ten nie ma typowego trzonu i kapelusza. Składa się z gęstej, pofałdowanej masy, złożonej z licznych płatków, które przypominają liście kapusty lub jarmużu. Włókna skrywają biały, jędrny miąższ o przyjemnym, orzechowym smaku. Ważną cechą jest też jego lokalizacja – zawsze rośnie u podnóża drzew iglastych, nigdy na otwartej przestrzeni.

Siedzuń sosnowy jest ceniony nie tylko za swój smak, ale także za liczne właściwości zdrowotne. Zawiera on bioaktywne polisacharydy, w tym cenne beta-glukany, które wspierają układ odpornościowy, pomagają obniżać poziom cholesterolu i regulują poziom cukru we krwi. Badania naukowe wskazują również na silne działanie przeciwzapalne, antyoksydacyjne, a nawet przeciwnowotworowe.

Siedzuń sosnowy ma wyjątkowy, lekko orzechowy i nieco korzenny zapach. W smaku dominuje orzechowa nuta, która doskonale komponuje się z różnymi potrawami. Najpopularniejszym sposobem przygotowania jest smażenie na maśle lub w panierce, podobnie jak kalafiora, jednak jego gąbczasta struktura wymaga cierpliwości podczas czyszczenia. Grzyb ten doskonale smakuje również duszony lub jako składnik farszów do pierogów czy naleśników. Można go także marynować w occie. Najlepiej smakuje młody, ponieważ starsze owocniki mogą być twarde i łykowate.

Pamiętaj o najważniejsze zasadach bezpiecznego grzybobrania. Zbieraj wyłącznie te grzyby, które dobrze znasz, a najlepiej skonsultuj swoje zbiory z grzyboznawcą. Nie wyrywaj, nie niszcz grzybni oraz leśnej ściółki. Unikaj zbierania bardzo małych lub młodych grzybów, które trudno zidentyfikować. Jeśli masz jakiekolwiek wątpliwości, skontaktuj się z najbliższą stacją sanitarno-epidemiologiczną.

Pamiętaj, aby nie podawać grzybów małym dzieciom. Nie przyjmuj porad od przypadkowo spotkanych grzybiarzy i unikaj kupowania grzybów z nieznanego źródła. Co najważniejsze, nigdy nie próbuj identyfikować grzybów, smakując – to może być niebezpieczne dla zdrowia lub życia.