Nie parzę kapusty na gołąbki, lecz ją mrożę. Później wystarczy tylko zawinąć farsz w liście

Tradycyjne parzenie kapusty bywa kłopotliwe: gorąca woda, para, wyławianie kolejnych liści i ryzyko poparzenia dłoni. Dlatego coraz częściej wybieram prostszy wariant. Wystarczy odrobina planowania, a kapusta na gołąbki sama zyska odpowiednią elastyczność.

Do tej metody wybieram zwartą, zdrową główkę, bez mocno uszkodzonych zewnętrznych liści. Wkładam ją w całości do zamrażarki i zostawiam tam na 3–4 dni. Nie wycinam wcześniej głąba, nie rozdzielam liści i nie blanszuję kapusty.

Potem przekładam główkę na talerz lub do miski i chowam do lodówki. To ważne, bo podczas rozmrażania kapusta puszcza sporo wody. Czekam, aż odtaje do samego środka – pośpiech nie pomaga, bo częściowo zmrożone liście łatwo się łamią.

Mechanizm jest prosty. Woda obecna w komórkach rośliny zamarza, zwiększa objętość i osłabia strukturę liści. Po rozmrożeniu stają się one wiotkie, tak jak po krótkim parzeniu, ale odpada cała praca przy gorącym garnku.

Gdy główka jest już całkowicie miękka, ostrożnie oddzielam liście. Robię to powoli, ponieważ rozmrożona kapusta jest delikatniejsza od świeżej. Wycinam głąb, a z każdego większego liścia ścinam nożem najtwardszą część nerwu.

Tak przygotowana kapusta na gołąbki od razu nadaje się do nakładania farszu. Liście dobrze układają się wokół mięsa z ryżem, kaszy albo farszu jarskiego, więc łatwiej zrobić równe zawiniątka. Później gołąbki i tak duszą się w sosie lub bulionie, dlatego kapusta nabiera jeszcze większej miękkości.

Jeśli planuję obiad na sobotę, kapustę wkładam do zamrażarki najpóźniej w środę. Po 3 dniach przenoszę ją do lodówki, najlepiej na noc lub nawet na całą dobę. Dopiero po pełnym rozmrożeniu zabieram się za zawijanie.

Ten patent sprawdza się szczególnie wtedy, gdy chcę rozłożyć przygotowania na kilka dni. Zamiast walczyć z parą i gorącymi liśćmi, wyjmuję miękką kapustę z lodówki, przygotowuję farsz i od razu składam gołąbki.