Popularny szkodnik z polskich wód. Na talerzu smakuje lepiej niż krewetki

Babka bycza, potocznie nazywana byczkiem, pochodzi z rejonu Morza Czarnego i Kaspijskiego. Do Bałtyku trafiła prawdopodobnie wraz z wodami balastowymi statków, a w Polsce zaczęła być odnotowywana w latach 90. XX wieku. Dziś występuje między innymi w Zatoce Gdańskiej, Zalewie Wiślanym oraz dolnych odcinkach rzek. W sklepach można spotkać ją pod handlową nazwą "byczki", najczęściej w puszkach z sosem pomidorowym.

Babka bycza szybko się rozmnaża i łatwo przystosowuje do nowych warunków. Zajmuje kryjówki wykorzystywane przez rodzime gatunki i konkuruje z nimi o pożywienie. Żywi się przede wszystkim innymi małżami, skorupiakami oraz larwami owadów. Może też zjadać ikrę i narybek innych ryb. Jej obecność wpływa na lokalne ekosystemy, dlatego zwiększenie odłowu byczków bywa wskazywane jako jeden ze sposobów ograniczania liczebności tego gatunku.

Babka bycza ma białe, delikatne i dość zwarte mięso. Jej smak jest łagodny, bez intensywnego aromatu kojarzonego z niektórymi rybami słodkowodnymi. Małe sztuki najlepiej sprawdzają się usmażone w całości. Po obtoczeniu w mące i wrzuceniu na rozgrzany olej stają się mocno chrupiące i smakują lepiej niż owoce morza.

Przed smażeniem ryby trzeba wypatroszyć, oczyścić i dokładnie osuszyć. Następnie oprószam je solą, pieprzem oraz mąką i smażę z obu stron na złoty kolor. Podaję je z cytryną, sosem czosnkowym albo pikantnym majonezem. W takiej wersji przypominają przekąskę z owoców morza i mogą smakować ciekawiej niż panierowane krewetki.

Byczki są dostępne również w sosie pomidorowym oraz w postaci suszonej i solonej, nazywanej taranką. Suszona ryba ma intensywny smak i pasuje do napojów, ale zwykle zawiera dużo soli. Osoby ograniczające sód powinny więc zwracać uwagę na wielkość porcji.

Ryby pochodzące z samodzielnego połowu należy zabierać wyłącznie z miejsc, w których połów jest dozwolony. Trzeba też przestrzegać lokalnych zasad oraz komunikatów dotyczących jakości wody. Babki byczej nie wolno przenosić żywej do innych zbiorników, ponieważ sprzyjałoby to dalszemu rozprzestrzenianiu gatunku.