Ten wyjątkowy grzyb zwraca uwagę samą nazwą. Ale jest też wyjątkowo piękny

Choć jego polska nazwa brzmi jak bajkowa opowieść, idealnie oddaje charakter tego rzadkiego gatunku. Pięknogrzybek brzoskwiniowy (Rheubarbariboletus persicolor) wyróżnia się w leśnej ściółce ciepłą, pastelową paletą barw, przywodzącą na myśl dojrzałe w słońcu owoce.

Ze względu na pękaty kształt, mięsisty kapelusz i jaskrawy trzon, na pierwszy rzut oka łatwo pomylić go z innymi przedstawicielami dawnej rodziny borowikowatych (dawniej klasyfikowano go m.in. jako borowika lub podgrzybka). To prawdziwy leśny klejnot, którego spotkanie na żywo jest dla każdego pasjonata mykologii sporej rangi wydarzeniem.

Pięknogrzybek brzoskwiniowy to gatunek wybitnie ciepłolubny i skrajnie rzadki, uwielbiający starodrzewy oraz nasłonecznione lasy liściaste. Najczęściej można na niego natrafić w bezpośrednim sąsiedztwie starych dębów, buków, grabów czy kasztanowców, szczególnie na glebach bogatych w wapń i składniki odżywcze.

Kapelusz tego grzyba osiąga zazwyczaj od 3 do 8 cm średnicy. Ma charakterystyczny, brzoskwiniowy, różowawy lub ciepły, morelowo-pomarańczowy odcień. Skórka jest matowa, sucha, a w dotyku przypominająca delikatny zamsz lub miękką skórkę dojrzałej brzoskwini. Pod kapeluszem kryją się rurki oraz pory o żywej, cytrynowo-żółtej barwie. Trzon jest smukły lub lekko pękaty, u podstawy nieco ciemniejszy, często pokryty subtelnym, czerwonawym lub rabarbarowym nalotem.

Najbardziej widowiskową cechą tego grzyba jest jego reakcja na uszkodzenie mechaniczne. Po przekrojeniu lub uciśnięciu żółty miąższ pięknogrzybka brzoskwiniowego niemal natychmiast intensywnie błękitnieje. Zjawisko to wynika z błyskawicznego utleniania się zawartych w nim związków fenolowych pod wpływem tlenu z powietrza.

Niestety, niezwykły wygląd i apetyczna nazwa nie idą w parze z walorami kulinarnymi. Jego miąższ ma słaby smak i nikły zapach, a sam owocnik nie przedstawia wartości odżywczych.

Przede wszystkim jednak, ze względu na swoją skrajną rzadkość, grzyb ten absolutnie nie powinien trafiać do naszych koszyków. W Polsce oraz w wielu innych krajach Europy Środkowej znajduje się na Czerwonej Liście Grzybów Wielkoowocnikowych jako gatunek zagrożony wymarciem.

Jeśli podczas grzybobrania uda ci się wypatrzyć tego barwnego lokatora lasu, pod żadnym pozorem go nie wyrywaj ani nie niszcz. Najlepsze, co możesz zrobić, to uwiecznić jego owocową urodę na zdjęciu, zaznaczyć lokalizację na mapie (by zgłosić ją pasjonatom mykologii) i pozostawić go w leśnej ściółce, by nadal cieszył oko i wzbogacał polską przyrodę.

Pamiętaj o najważniejszych zasadach bezpiecznego grzybobrania. Zbieraj wyłącznie te grzyby, które dobrze znasz, a najlepiej skonsultuj swoje zbiory z grzyboznawcą. Nie wyrywaj, nie niszcz grzybni oraz leśnej ściółki. Unikaj zbierania bardzo małych lub młodych grzybów, które trudno zidentyfikować. Jeśli masz jakiekolwiek wątpliwości, skontaktuj się z najbliższą stacją sanitarno-epidemiologiczną.

Pamiętaj, aby nie podawać grzybów małym dzieciom. Nie przyjmuj porad od przypadkowo spotkanych grzybiarzy i unikaj kupowania grzybów z nieznanego źródła. Co najważniejsze, nigdy nie próbuj identyfikować grzybów, smakując – to może być niebezpieczne dla zdrowia lub życia.