Boisz się jeść jajka ze sklepu? To, co robią z nimi Chińczycy przechodzi ludzkie pojęcie

Zapraszam na kolejną podróż, w której poznasz najdziwniejsze, najbardziej obrzydliwe i najbardziej niebezpieczne dania świata. Wiesz już, że Koreańczycy uwielbiają żywe ośmiornice, a wielu krajach kraby gotuje się... żywcem. Do tego mamy też Filipińczyków, którzy wręcz zajadają się balutem. Tym razem wybieramy się do Chin, a tematem będzie jajko. Tylko że nie jest to zwykły produkt ze sklepowej półki. To stuletnie jajko. Mówi się też o nim tysiącletnie. Ale czy naprawdę dostaniesz do jedzenia produkt, który ma ponad sto lat? Bo faktycznie, wygląda, jakby dotknęła go różdżka czasu.

Stuletnie jajka to jaja (najczęściej kacze), które poddaje się specjalnemu procesowi konserwacji w zasadowej mieszance. W efekcie nie gotuje się ich w klasyczny sposób, tylko "dojrzewają" przez wiele tygodni lub miesięcy. To właśnie ten proces sprawia, że białko robi się ciemne, półprzezroczyste i galaretowate, a żółtko przybiera zielonkawo-brązowy kolor oraz kremową konsystencję. Ale nie myśl, że te jajka przechowywane są tak przez dekady. Stuletnie jajka zwykle dojrzewają znacznie krócej (często około kilku tygodni do kilku miesięcy, a nawet 100 dni).

Z tym przysmakiem wiąże się też popularna opowieść o przypadkowym odkryciu: ktoś miał znaleźć jaja w środowisku związanym z wapnem i zauważyć, że nabrały interesującego smaku.

Tradycyjnie jaja umieszcza się w specjalnej mieszance, w której mogą znajdować się m.in. glina, wapno, sól, herbata, woda i dodatki takie jak łuski ryżowe. Następnie całość jest szczelnie zabezpieczana i odstawiana na dłuższy czas. W trakcie tego procesu zachodzą zmiany chemiczne, które modyfikują strukturę białka i żółtka. Białko ciemnieje i staje się elastyczne, przypominające galaretkę, a żółtko zyskuje kremową, bardziej mazistą konsystencję i wyraźny aromat.

I pamiętaj, że prawidłowo przygotowane stuletnie jajka są produktem przeznaczonym do jedzenia i nie są zepsute. Kontrowersyjny wygląd i zapach wynikają z procesu technologicznego.

Najwięcej emocji budzi zapach, który bywa opisywany jako intensywny, siarkowy i trudny dla osób nieprzyzwyczajonych do takich aromatów. Smak jest jednak dla wielu osób zaskoczeniem, bo stuletnie jajka nie są "odrażające". Mają wyrazisty, ale często opisywany jako delikatny w odbiorze smak, z nutą umami i charakterystycznym, dojrzewającym aromatem.

Najczęściej podaje się je na zimno. Dobrze łączą się z sosem sojowym, octem, marynowanym imbirem czy dodatkiem ryżu. Mogą też trafiać do makaronów, congee (ryżowej potrawy o kremowej konsystencji) albo innych dań jako składnik nadający charakter.