Zostawiłam ponad dwieście złotych na stoisku z wędzonymi rybami. Drenaż portfela czy uczciwa cena?

Kupowanie ryb na sztuki zawsze budzi moją czujność. Sprzedawca wycenia towar bez ważenia, a klient nie ma pewności, czy mniejszy okaz nie okaże się po prostu mniej korzystnym zakupem. Na paragonie pojawiły się trzy konkretne pozycje: 30 zł, 40 zł oraz 150 zł. Suma robi wrażenie, bo rzadko zostawiam przy jednym stoisku ponad dwie stówki, ale warto przyjrzeć się poszczególnym zakupom.

Najtańszy w zestawieniu był pstrąg za 30 zł. Za 40 zł dostałam karmazyna, a lwią część rachunku pochłonął węgorz za równe 150 zł. Wystarczy szybka kalkulacja rynkowa, żeby zrozumieć, skąd biorą się takie kwoty. Węgorz to drogi i stosunkowo trudno dostępny surowiec. W sklepach rybnych i małych wędzarniach wędzony węgorz kosztuje obecnie od 180 do nawet 250 zł za kg. Mój okaz miał około 60-70 cm długości i wyglądał na naprawdę dorodnego (sami mogliśmy wybrać rozmiar każdej ryby). Przy szacowanej wadze 650-700 g jego cena mieściłaby się w tym przedziale. To jednak tylko przybliżenie, bo ryby nie zważyłam.

Pstrąg za trzy dychy i karmazyn za cztery to stawki, które można spotkać na jarmarkowych stoiskach. Tuszka pstrąga ma zazwyczaj około 350 g, a karmazyna około 400 g. Przy takich założeniach wychodzi około 85-100 zł za kg. W markecie można znaleźć tańsze ryby, ale przy porównywaniu cen warto brać pod uwagę nie tylko sam produkt, lecz także sposób przygotowania i miejsce zakupu. Na jarmarku płacimy również za tradycyjną formę wędzenia i możliwość kupienia ryby bezpośrednio od sprzedawcy.

Przejdźmy do najważniejszego, czyli degustacji. Po przekrojeniu węgorza uwagę zwraca jego jasne, zwarte mięso. Nie było przesuszone ani rozpadające się pod nożem. Pod ciemną skórą pozostała warstwa tłuszczu, która nadaje tej rybie charakterystyczną, maślaną konsystencję. Węgorz dawał się kroić na równe kawałki, a w smaku wyraźnie zaznaczał się aromat dymu. Sól była dobrze wyczuwalna, ale nie dominowała nad smakiem mięsa.

Karmazyn to z kolei ryba morska o delikatniejszym, chudszym mięsie. Po wędzeniu na gorąco powinno ono zachować sprężystość i dawać się dzielić na większe płaty. Tak było również w moim przypadku. Czerwonawa skóra dobrze utrzymała wilgoć, dzięki czemu mięso nie stało się suche. Smak był łagodny, z wyraźnym słonym akcentem i delikatnym aromatem wędzenia.

Pstrąg to z kolei klasyka wśród ryb trafiających do wędzarni. Moja sztuka miała jędrne, lekko różowe mięso, które bez większego problemu odchodziło od kręgosłupa i ości. Nie wyczułam posmaku mułu, a konsystencja nie była gumowata. To właśnie taki smak i tekstura sprawiają, że wędzony pstrąg pozostaje jednym z popularniejszych wyborów na tego typu stoiskach.

Sprzedaż na sztuki jest wygodna dla sprzedawcy, ale dla klienta oznacza, że przed zakupem warto dokładnie obejrzeć wybrany okaz. Przy dorodnych rybach ceny mogą okazać się porównywalne z tymi, które spotykamy w stacjonarnych wędzarniach i sklepach rybnych. W moim przypadku wszystkie trzy zakupy dobrze wypadły podczas degustacji. Ryby miały odpowiednią konsystencję, nie były przesuszone, a aromat wędzenia był wyraźny.

220 zł to spory wydatek, szczególnie jeśli planujemy kupić coś na spróbowanie, a nie zrobić większe zapasy. Nie nazwałabym jednak tego zakupu jarmarkowym drenażem portfela. Czy można było znaleźć tańsze ryby? Z pewnością. Czy żałuję, że skusiłam się na zapach dymu unoszący się nad stoiskiem? Nie.