Czy gotowanie rosołu z pokrywką jest dobre? Rozwiewamy wątpliwości raz na zawsze

Bez rosołu nie wyobrażamy sobie przyjęć, wesel i innych wydarzeń. W wielu domach to obowiązkowa zupa na niedzielnym obiedzie. Każdy z nas ma swój sposób na rosół - jedni dodają lubczyk, inni nie mogą obejść się bez pietruszki, a część dorzuca inne przyprawy. Nawet sposób gotowania nas dzieli, bo niektórzy przykrywają zupę pokrywką, inni nie robią tego pod żadnym pozorem. I kto tu ma rację? Czas na wyjaśnienia, które rozwieją wszelkie wątpliwości.

Gotowanie rosołu z pokrywką wydaje się praktyczne, bo para nie ucieka, proces przebiega szybciej, a energia zostaje w garnku. Z punktu widzenia fizyki ma to sens (w końcu gotowanie wody w taki sposób faktycznie jest szybsze), ale w przypadku rosołu bywa zgubne. Pokrywka podnosi temperaturę i przyspiesza gotowanie, co sprawia, że tłuszcze emulgują z wodą, a wywar traci klarowność.

Tradycyjna metoda zakłada więc gotowanie bez przykrywki, najlepiej na bardzo małym ogniu, z regularnym zbieraniem szumowin. To właśnie ta cierpliwość pozwala wydobyć z mięsa i warzyw maksimum smaku. Więc po co się spieszyć? Idealny rosół gotuje się godzinami, bo wtedy wyciągasz z niego wszystko, co najlepsze.

Najlepszy efekt daje gotowanie bez pokrywki przez kilka godzin. Wtedy rosół powoli "pyrka", a wszystkie składniki mają czas, by oddać aromat i wartości odżywcze do wywaru. Niektórzy kucharze stosują kompromis: przykrywają garnek tylko do momentu zagotowania, by szybciej zebrać szumowiny, a potem gotują już tradycyjnie, czyli odkrywają garnek, ustawiają mały ogień i cierpliwie czekają. To rozwiązanie sprawdza się w praktyce i daje klarowny, aromatyczny rosół, który zachwyca smakiem i zapachem w całym domu.