Lepsza od zwykłej herbaty z torebek. Pobudza jak kawa i przynosi ulgę żołądkowi po ciężkim posiłku

Herbata, czyli tureckie çay, to znacznie więcej niż tylko napar. To fundament gościnności, narodowy rytuał i paliwo, które napędza ten kraj od świtu do późnej nocy. Choć Turcja kojarzy nam się z mocną kawą w tygielku, to właśnie herbata króluje na stołach, a jej parzenie jest niemalże formą sztuki.

W Turcji herbata nie zna podziałów. Piją ją wszyscy – od czyścicieli butów po prezesów wielkich korporacji. Co ciekawe, tradycja ta wcale nie jest starożytna. Uprawa herbaty na szeroką skalę rozpoczęła się w Turcji dopiero w XX wieku, głównie w regionie Rize nad Morzem Czarnym. Tamtejszy mikroklimat, pełen deszczu i łagodnych temperatur, sprawił, że tureckie liście nabrały wyjątkowej intensywności.

To, co rzuca się w oczy jako pierwsze, to sposób podawania. Zapomnijcie o dużych kubkach z uchem. Prawdziwe çay pije się w małych, przezroczystych szklaneczkach o kształcie tulipana (ince belli). Ten design nie jest przypadkowy. Wąska "talia" szklanki sprawia, że napar na dnie pozostaje gorący, podczas gdy górna część szybciej stygnie, pozwalając na swobodne picie. Przezroczyste szkło pozwala też podziwiać barwę napoju – ideałem jest kolor nazywany tavşan kanı, co w dosłownym tłumaczeniu oznacza "krew królika". To głęboka, rubinowa czerwień, która świadczy o idealnym zaparzeniu.

Jeśli myśleliście, że wystarczy zalać torebkę wrzątkiem, Turcy szybko wyprowadziliby was z błędu. Do przygotowania herbaty niezbędny jest çaydanlık – system dwóch czajniczków ustawionych jeden na drugim. To piętrowa konstrukcja, w której na dole gotuje się woda, a w górnym, mniejszym imbryczku, znajdują się liście herbaty.

Proces zaczyna się od "prażenia" suchych liści samą parą wodną z dolnego naczynia. Dopiero gdy herbata uwolni swój aromat, zalewa się ją niewielką ilością wrzątku, tworząc niezwykle mocny ekstrakt zwany dem. Całość musi parzyć się powoli, co najmniej 15-20 minut. Dopiero przy podawaniu dzieje się magia: do szklaneczki wlewa się odpowiednią ilość esencji i dopełnia wrzątkiem z dolnego czajnika. Dzięki temu każdy może zdecydować, czy woli herbatę koyu (ciemną i mocną), czy açık (jasną i słabą). Pamiętajcie o jednej żelaznej zasadzie: do tureckiej herbaty nigdy nie dodaje się mleka, za to cukier w kostkach jest niemal obowiązkowy.

Picie tureckiej herbaty to nie tylko przyjemność, ale i solidny zastrzyk energii dla organizmu. Dzięki specyficznemu procesowi długiego parzenia napar ten jest wyjątkowo bogaty w teinę – herbaciany odpowiednik kofeiny. Działa ona jednak subtelniej niż kawa, pobudzając organizm stopniowo i na dłużej, co pomaga zachować koncentrację przez cały dzień pracy.

To jednak dopiero początek korzyści. Czarna herbata z Rize jest kopalnią polifenoli i antyoksydantów, które wspierają serce i pomagają chronić naczynia krwionośne przed złym cholesterolem. Co więcej, w kulturze tureckiej herbata jest naturalnym dopełnieniem posiłku. Zawarte w niej taniny wspomagają trawienie, co sprawia, że po obfitym obiedzie szklaneczka gorącego naparu przynosi natychmiastową ulgę. Warto jednak pamiętać o kilku zasadach:

• Aby zadbać o przyswajanie żelaza, herbatę najlepiej pić około pół godziny po posiłku.
• Jeśli zależy nam na zdrowiu zębów, warto ograniczyć tradycyjną ilość cukru.
• Dla osób o wrażliwym żołądku lepszym wyborem będzie herbata o mniejszej mocy (açık).

Turecka herbata to doskonały przykład na to, że celebrowanie prostych chwil może stać się najzdrowszym nawykiem dnia. Niezależnie od tego, czy szukacie sposobu na pobudzenie, czy chwili wytchnienia, rubinowy napar w tulipanowej szklance zawsze będzie dobrym wyborem.