Mówiono o nich "polskie krewetki". Kiedyś jadano na kilogramy, dziś to luksus

Raki były niegdyś stałym elementem polskiej kuchni, ale obecnie są rzadkością, nawet w najlepszych restauracjach. Często zamiast rodzimych raków, które są eksportowane, trafiają do nas tańsze, mniej smaczne odmiany z Chin lub Iranu. Czy warto przywrócić tradycję serwowania raków na naszych stołach?

Dawniej raki były powszechnie spożywane w Polsce, zarówno przez bogatych, jak i biednych, którzy łapali je w lokalnych potokach. Biedniejsi gotowali je w wodzie z koprem, podczas gdy bogatsi delektowali się zupą rakową, jajecznicą z mięsem rakowym, rakami w śmietanie czy masłem rakowym i sosem kardynalskim. Dziś raki jawią się przede wszystkim jako synonim luksusu i nie tak łatwo znaleźć restaurację, która je serwuje. Nie pomaga także zanieczyszczenie rzek — raki lubią czystą wodę, więc łowienie ich na dziko nie jest już tak łatwe jak kiedyś.

Raki są bogate w witaminy z grupy B, witaminę C, D i E, a także nie zawierają cholesterolu ani szkodliwych tłuszczów. Są polecane osobom dbającym o linię oraz cierpiącym na choroby serca i wątroby, ponieważ wspomagają przemianę materii i metabolizm.

Raki gotuje się w osolonej wodzie z dodatkiem kopru przez 10-15 minut, aż staną się czerwone. Nie należy ich gotować zbyt długo, aby nie stały się twarde i gumowate. Przed spożyciem należy usunąć przewód pokarmowy z odwłoków. Po wystudzeniu raki obiera się ze skorupek, zaczynając od główki, a następnie usuwając kilka pierwszych pierścieni z pancerza, aby dotrzeć do białego mięsa. Mięso ze szczypiec można wydobyć, rozbijając skorupkę. W główce raka znajduje się specyficzny sok, który można wyssać.

Skorupki raków można wykorzystać do przygotowania masła rakowego, które jest znakomitym dodatkiem do zup i sosów. Skorupki należy zmielić lub utłuc na drobną mączkę, a następnie usmażyć na maśle klarowanym, aż nabiorą czerwonej barwy, po czym przecedzić przez sito. Tak przygotowane masło można mrozić i długo przechowywać.