Wiele osób tam trzyma miód, a to najgorsze miejsce. Pszczelarz ostrzega

Miód to nie tylko naturalny słodzik, ale przede wszystkim produkt o wyjątkowych właściwościach prozdrowotnych. Zawiera enzymy, przeciwutleniacze oraz związki o działaniu antybakteryjnym i przeciwzapalnym. Regularnie spożywany może wspierać odporność organizmu, łagodzić objawy infekcji oraz korzystnie wpływać na układ pokarmowy. Warto również pamiętać, że miód dostarcza łatwo przyswajalnej energii, dlatego często sięgają po niego osoby aktywne fizycznie.

Niestety w wielu domach miód ląduje w kuchennej szafce tuż obok piekarnika albo stoi na blacie w pełnym słońcu. To wygodne, ale – jak podkreśla pszczelarz z Wąchocka – jedno z najgorszych możliwych miejsc. Złe warunki przechowywania mogą bowiem sprawić, że miód straci swoje cenne właściwości.

Większość z nas, kierując się wygodą, stawia słoik tam, gdzie jest pod ręką. Zazwyczaj ląduje on w szafce nad blatem, tuż obok kuchenki gazowej, płyty indukcyjnej lub nad piekarnikiem. Wydaje się to logiczne – chcemy szybko osłodzić herbatę czy owsiankę. Jednak dla pszczelarza taki widok to prawdziwy koszmar.

Dlaczego to tak istotne? Miód jest produktem niezwykle wrażliwym na zmiany temperatur i wilgoć. Trzymanie go w pobliżu źródeł ciepła to najkrótsza droga do zniszczenia jego unikalnej struktury enzymatycznej. Gdy słoik stoi blisko pracującego piekarnika lub czajnika, temperatura wewnątrz naczynia gwałtownie rośnie.

Warto pamiętać o kontekście historycznym, o którym wspomina Wojciech Margowniczy, ekspert z Wąchocka. Dawne zalecenia o przechowywaniu miodu w temperaturze pokojowej powstawały w czasach, gdy w domach rzadko kiedy było cieplej niż 18 stopni Celsjusza. Dziś, w dobie nowoczesnego budownictwa i szczelnych okien, w naszych kuchniach panuje często temperatura ok. 23-25 stopni Celsjusza. Dla płynnego złota to niekorzystne warunki.

Kiedy miód jest regularnie podgrzewany przez otoczenie, zachodzą w nim niebezpieczne reakcje chemiczne. Największym wrogiem jakości jest związek o skomplikowanej nazwie: hydroksymetylofurfural (HMF). Powstaje on w wyniku rozkładu cukrów prostych pod wpływem ciepła.

Choć śladowe ilości HMF występują w miodzie naturalnie, jego wysokie stężenie drastycznie obniża wartość produktu. To już nie jest lekarstwo z pasieki, a jedynie "pusty" słodzik. Co gorsza, nadmiar tej substancji jest uznawany za potencjalnie szkodliwy dla ludzkiego organizmu.

To jednak nie koniec problemów. Innym grzechem jest wystawianie miodu na działanie pary wodnej i światła słonecznego. Jeśli zostawiamy słoik niedokręcony na blacie, higroskopijne właściwości miodu sprawiają, że chłonie on wodę z powietrza (a tej w kuchni nie brakuje). Efekt? Rozpoczęcie procesów fermentacyjnych. Miód zaczyna "gazować", na górze pojawia się piana, a smak zmienia się na kwaśny. Taki produkt nie nadaje się już do spożycia.

Jeśli chcemy, by nasze zapasy służyły nam przez długie miesiące, musimy zmienić nawyki. Wojciech Margowniczy radzi, by zapomnieć o kuchennych szafkach wiszących blisko okapu. Idealne warunki dla miodu to:

• chłód - temperatura poniżej 18 stopni Celsjusza;
• ciemność - światło UV niszczy bowiem inhibinę, enzym odpowiedzialny za działanie bakteriobójcze;
• suchość - szczelnie zakręcony słoik to podstawa.

Najlepsza będzie zatem ciemna spiżarnia, chłodna piwnica lub... dolna półka lodówki. Choć trzymanie miodu w lodówce może przyspieszyć jego krystalizację (co jest procesem naturalnym i świadczy o dobrej jakości!), to dla niektórych odmian jest to wręcz wskazane.

Szczególną uwagę należy zwrócić na miody rzepakowe, wielokwiatowe z wczesnych zbiorów oraz nawłociowe. Mają one naturalnie wyższą zawartość wody i bardzo szybko fermentują w cieple. W ich przypadku lodówka jest najbezpieczniejszym azylem. Pamiętajmy też o higienie – używanie tej samej łyżeczki, którą wcześniej jedliśmy jogurt lub która miała kontakt ze śliną, wprowadza do słoika bakterie i drożdże, które błyskawicznie psują cały produkt.