Ekspertka ostro o menu dla dzieci w restauracjach. Takie produkty nie nadają się dla najmłodszych

Frytki, nuggetsy i słodka pomidorowa to najczęstszy zestaw, który restauratorzy serwują najmłodszym. Problem w tym, że to nie tylko kulinarna nuda, ale też sposób na utrwalenie kiepskich nawyków żywieniowych. Ekspertka kulinarna Agata Gwiazdowska w rozmowie z haps.pl nie przebiera w słowach:

"Menu dziecięce w restauracjach narzuca dziecku wąski horyzont, a rodziców utwierdza w przekonaniu, że dziecko i tak niczego innego nie zje".

Jej zdaniem dzieci są w stanie zjeść to samo co dorośli, jeśli tylko damy im szansę.

Rodzice chcą świętego spokoju. Jeśli dziecko ma być najedzone, a restauracja to nie miejsce na eksperymenty, wybór często pada na "pewniaki": frytki, nuggetsy, naleśniki na słodko. Problem w tym, że te dania są najprostsze i przetworzone. Dziecko traktowane jest jak klient drugiej kategorii, któremu wystarczy chrupiąca panierka i trochę ketchupu. Bo przecież dziecko nic innego nie zje, prawda?

Zdaniem Gwiazdowskiej, to my, dorośli, musimy zrobić pierwszy krok. W restauracji warto zamówić dziecku po prostu mniejszą porcję dania z karty głównej. Pieczony kurczak, ryba z ziemniakami i surówką z kiszonej kapusty? Czemu nie? Pierogi z mięsem czy pielmieni w restauracji ukraińskiej? Tym bardziej. Jeśli dziecko je to samo co my, zbuduje się jego smakowa otwartość, a nie przywiązanie do dań "dla dzieci".

Zamiast narzekać na menu dziecięce w restauracjach, warto postawić na dobrą kuchnię w domu. I nie chodzi o godzinne gotowanie, bo wystarczy przemyśleć sposób podania. Kluczem jest zaangażowanie dziecka i zabawa w komponowanie talerza. Warzywa można pokroić w słupki, serwować w miseczkach, pozwolić dziecku samemu nakładać. Zupa krem przyjmie każde warzywo, nawet to znienawidzone. Można ją podać z grzankami, które dziecko samo wrzuci.

Dobrym patentem są też domowe warzywne muffiny, np. z cukinii czy dyni, albo naleśniki z buraków z białym serem. Kiedy danie wygląda ciekawie i kolorowo, dzieci same po nie sięgają. A jeśli mimo wszystko wybiorą klasykę, np. makaron, to warto podmienić go częściowo na razowy albo przemycić warzywa do sosu.

Ekspertka nie jest przeciwniczką słodkości, ale tylko pod warunkiem, że są kontrolowane. Domowe wypieki, ciasta robione wspólnie z dzieckiem, dobre lody od rzemieślnika: to wszystko jest w porządku, o ile nie zastępuje obiadu i nie pojawia się kilka razy dziennie. Najgorsze są gotowe słodycze z syropem glukozowo-fruktozowym i barwnikami, te warto wyrzucić z diety na dobre. Więc dawanie dziecku kinderków, batoników i ciasteczek, a zwłaszcza kilka razy w tygodniu lub codziennie, nie jest zbyt dobrym pomysłem.

Zamiast zakazywać, lepiej edukować. Pokazać dziecku różnicę między batonikiem z automatu a ciastem, które zrobiło samo z rodzicem. I pozwolić zjeść coś słodkiego na urodzinach, bez stresu. Słodki smak dziecko zna już od urodzenia, bo tak smakuje mleko matki lub mleko modyfikowane.

Przy rozszerzaniu diety i dalszych poczynaniach kulinarnych warto najpierw zapoznać dziecko ze smakami wytrawnymi, a słodkie (na przykład owoce) zostawić na później. Do pierwszego roku życia w diecie dziecka nie powinno być jednak dodatkowej soli, cukru, soków, herbatek, miodu, grzybów leśnych, produktów mlecznych niepasteryzowanych, surowych mięs i jajek. To bardzo krótka lista, która jest niewielkim ograniczeniem, bo z reszty dostępnych produktów jesteś w stanie wyczarować przepyszny obiad dla dziecka.