Polacy nie wiedzą, jak go podawać. Pomoże w zaparciach i obniży cukier

Kalafior romanesco to warzywo należące do rodziny kapustowatych, blisko spokrewnione z tradycyjnym kalafiorem i brokułem. Wywodzi się z Włoch, a jego najbardziej charakterystyczną cechą jest niezwykła, stożkowata struktura, która doskonale ilustruje tzw. fraktale naturalne. Każda różyczka jest mniejszą, identyczną kopią całości.

Romanesco łączy w sobie to, co najlepsze z obu swoich krewnych: delikatniejszy smak niż brokuł i bardziej jędrną i chrupką teksturę niż kalafior. To sprawia, że jest mniej "kapuściany" w smaku i łatwiejszy do przyjęcia przez osoby, które nie przepadają za intensywnym aromatem gotowanego kalafiora.

Kalafior romanesco to prawdziwa bomba odżywcza, która doskonale wspiera układ pokarmowy i nasz metabolizm. Zawarty w nim błonnik pokarmowy reguluje perystaltykę jelit, zwiększa masę stolca i działa jak naturalna miotła dla jelit, skutecznie pomagając w walce z przewlekłymi zaparciami. Wysoka zawartość błonnika sprawia, że romanesco ma niski indeks glikemiczny. Dzięki temu spowalnia on wchłanianie glukozy do krwi, zapobiegając jej gwałtownym skokom, dzięki czemu świetnie sprawdzi się w diecie osób z insulinoopornością oraz cukrzycą.

Podobnie jak inne warzywa krzyżowe, romanesco jest bogaty w glukozynolany, które w organizmie przekształcają się w związki antyoksydacyjne, wspierające ochronę komórek przed stresem oksydacyjnym. To także źródło ważnej dla odporności witaminy C oraz niezbędnej dla prawidłowego krzepnięcia krwi oraz mocnych kości witaminy K. Jest również dobrym źródłem kwasu foliowego, ważnego dla układu nerwowego.

Romanesco ma łagodniejszy, lekko orzechowy i słodkawy smak w porównaniu do klasycznego kalafiora. Pokrojone na małe różyczki Romanesco doskonale sprawdza się jako chrupiący element sałatek lub jako dodatek do hummusu i dipów, bo śmiało można zajadać je na surowo lub marynować.

W przeciwieństwie do tradycyjnego kalafiora wymaga krótszego czasu obróbki cieplnej. Należy go gotować al dente (zaledwie 5-7 minut na parze), aby zachować jego fraktalną strukturę i jędrność. Zbyt długie gotowanie sprawia, że traci kolor i staje się wodnisty. Najlepiej smakuje pieczony (skropiony oliwą, solą, pieprzem i papryką) lub gotowany na parze. Idealnie pasuje do kuchni śródziemnomorskiej. Serwuj go z pesto, parmezanem i czosnkiem, lub podaj jako dodatek do dań rybnych i mięsnych.