Taki rosół gotowały nasze babcie w PRL-u. Ten smak do dziś śni nam się po nocach

Asortyment polskich zup jest naprawdę spory, ale to rosół niepodzielnie od lat dzierży koronę. W czasach PRL-u, mimo często ograniczonej dostępności produktów, nasze babcie potrafiły wyczarować prawdziwe cudo – był esencjonalny, pełen smaku i aromatu. Do dziś w szufladce ze wspomnieniami w naszej głowie skrywa się ten smak. Na pozór wszystko wydaje się być proste do odtworzenia, bo rosół to nic innego jak wywar z mięsa i warzyw. Sekret smaku rosołu tkwił w prostocie i jakości składników. To symbol domowego ciepła, tradycji i smaków, które kształtowały nasze dzieciństwo.

W rosole wiele zależy od tego, jakiego mięsa się użyje. Czasem to mieszanka kurczaka i kaczki, innym razem wołowina i skrzydełka. W rosole naszych babć królowała jednak wiejska kura, świeżo ubita na wsi u zaprzyjaźnionego gospodarza.

Kura z wolnego wybiegu, karmiona naturalnie, charakteryzuje się zupełnie innym mięsem niż ta hodowana przemysłowo. Jej mięso jest bardziej zwarte, ma intensywniejszy smak i aromat, a co najważniejsze – zawiera więcej kolagenu i tłuszczu, które podczas długiego gotowania nadają rosołowi niezrównaną esencjonalność i piękną, złotą barwę. Dzięki temu rosół zyskiwał wyjątkowy, głęboki smak.

O pęczku włoszczyzny z supermarketu, przewiązanego gumką recepturką, nie było mowy. Większość warzyw trafiała do rosołu świeżo z ogródka. Marchewka z natką, pietruszka z listkami, seler – wszystko to wnosiło do rosołu świeżość, słodycz i bogactwo witamin. No właśnie, babcia natki z marchewki nie odrywała, jedynie dokładnie myła z ziemi. Mówiła, że to dodatkowy smak i aromat, więc wyrzucanie jej do śmieci byłoby błędem i grzechem na rosole.

Żadna tam kostka rosołowa, piramidka czy inne cuda naszpikowane chemią. Kluczowym elementem, często pomijanym w dzisiejszych przepisach, był świeży lubczyk. Zerwany prosto z ogrodu i wrzucony do zupy, rozkręcał smak, nadając mu charakterystyczną, ziołową głębię. Lubczyk jest nazywany "magii", ponieważ potrafi wnieść do potrawy niesamowitą nutę, której nie da się zastąpić niczym innym.

Świeże warzywa z ogródka, pachnący lubczyk i wiejska kura to podstawa zupy. Gdy jednak rosół był już gotowy, przychodziła pora na dodatek. Jedynym słusznym makaronem był ten domowy. Duża, drewniana stolica, kilka jajek, mąka, szczypta soli i działa się magia. Babcia cierpliwie wałkowała ciasto i pieczołowicie kroiła na cieniutkie niteczki. Świeży, domowy makaron smakował tak dobrze, że podjadało się go prosto z durszlaka.

Sekretem idealnego rosołu PRL-u była również cierpliwość. Gotowano go na bardzo małym ogniu, powoli, przez wiele godzin. Proces ten pozwalał na pełne wydobycie smaku i składników odżywczych z każdego kawałka mięsa i warzywa. Bez pośpiechu, bez sztucznych dodatków, tylko naturalne składniki i czas. Wspomnienie rosołu od babci okraszone jest też dodatkową porcją sentymentu i miłości. Nic nie stoi jednak na przeszkodzie, by wyczarować rosół jak za dawnych lat.