Używali jej arystokraci. Teraz ta przyprawa jest bardzo niedoceniana

Współczesna kuchnia przyzwyczaiła nas do jednego rodzaju pieprzu, tego czarnego, intensywnego i przebijającego się przez potrawę. Tymczasem dawniej znano i ceniono także jego subtelniejszą wersję. Biały pieprz był przyprawą arystokratów, kuchni dworskiej i wyrafinowanych potraw, w których liczył się smak, a nie ostrość. Choć dziś jest łatwo dostępny, wciąż bywa pomijany lub traktowany jak gorszy zamiennik. Zupełnie niesłusznie.

Historia białego pieprzu sięga Indii, skąd przez wieki trafiał do Europy długimi szlakami handlowymi. Podobnie jak inne przyprawy korzenne, był drogi, trudno dostępny i zarezerwowany dla najbogatszych. W średniowieczu pieprz bywał środkiem płatniczym, a jego posiadanie świadczyło o wysokim statusie społecznym.

Biały pieprz szczególnie upodobali sobie kucharze dworscy. Był delikatny, elegancki i nie zmieniał koloru potraw, co miało ogromne znaczenie w kuchni arystokracji, gdzie liczył się również wygląd dań.

Choć wiele osób traktuje je jak dwie różne przyprawy, biały i czarny pieprz pochodzą z tej samej rośliny. Różnica polega na stopniu dojrzałości owoców i sposobie obróbki. Czarny pieprz powstaje z niedojrzałych jagód, suszonych razem ze skórką. Biały pieprz produkuje się z owoców w pełni dojrzałych, które po zbiorze są moczone w wodzie, a następnie pozbawiane zewnętrznej osłonki. Biały pieprz ma łagodniejszy smak, jest mniej ostry, bardziej ziemisty i subtelny. Nie dominuje potrawy i nie zostawia czarnych kropek, co czyni go idealnym do jasnych dań.

Pod względem składu biały pieprz nie ustępuje czarnemu. Zawiera piperynę, czyli związek odpowiedzialny za jego charakterystyczny smak i właściwości prozdrowotne. Pobudza wydzielanie soków trawiennych, wspiera pracę żołądka i może zmniejszać uczucie ciężkości po obfitym posiłku.

Regularne, umiarkowane stosowanie białego pieprzu bywa wiązane z lekkim wsparciem metabolizmu oraz poprawą przyswajania składników odżywczych. Przypisuje mu się również delikatne działanie antybakteryjne i wspomagające krążenie. Pamiętaj jednak, że biały pieprz jest tylko przyprawą, więc jeśli masz różne dolegliwości, lepiej udaj się do specjalisty.

Największą zaletą białego pieprzu jest to, że nadaje on głębi smaku potrawom, ale nie zmienia ich koloru i nie "gryzie się" z innymi delikatnymi składnikami.

Warto dodawać go do:

• sosów śmietanowych i maślanych,
• beszamelu,
• kremowych zup z kalafiora, selera, pora,
• purée ziemniaczanego i warzywnego,
• risotto,
• drobiu,
• cielęciny,
• ryb,
• jajek,
• twarogu.