Azjaci się zajadają. Wspiera jelita, ale smak nie jest dla każdego

Natto to nic innego jak sfermentowana soja, powstająca przy użyciu szczepu bakterii Bacillus subtilis natto. Od ponad tysiąca lat stanowi jeden z ważnych elementów japońskiej diety długowieczności. Dla wielu obcokrajowców pozostaje kulinarnym wyzwaniem ze względu na śluzowatą konsystencję, która ciągnie się za pałeczkami jak gęsty klej. Pachnie specyficznie, jak mieszanka drożdży i chleba w połączeniu z ziemistym aromatem. Zdarzają się także porównania do nieświeżych skarpet.

Smak jest równie specyficzny, jak sam wygląd: opisywany jako ziemisty, orzechowy, porównywany do bardzo dojrzałego sera pleśniowego lub amoniaku. Natto jest intensywne, lekko gorzkawe, z wyraźnym aromatem fermentacji. To właśnie przez to ma tyle samo zagorzałych fanów, co przeciwników, nawet w samej Azji.

W trakcie fermentacji bakterie rozbijają złożone białka soi na łatwiej przyswajalne aminokwasy i peptydy. Dzięki temu natto jest znacznie lżej strawne niż zwykłe, gotowane ziarna soi.

Znajdująca się w sfermentowanej soi nattokinaza ma silne działanie fibrynolityczne, co oznacza, że pomaga rozpuszczać skrzepy krwi i zapobiega powstawaniu zatorów. To sprawia, że natto staje się naturalnym wsparciem w profilaktyce zawałów i udarów.

Natto to kopalnia witaminy K2 w formie MK-7. Jest to najlepiej przyswajalna forma tej witaminy, która jest kluczowa dla zdrowia kości. Wycofuje ona wapń z tętnic (zapobiegając ich wapnieniu) i kieruje go prosto do zębów i kości. To właśnie wysokiemu spożyciu natto przypisuje się fakt, że u japońskich kobiet po menopauzie rzadziej występuje osteoporoza w porównaniu do mieszkanek Europy. Bakterie Bacillus subtilis wspierają mikroflorę jelitową, poprawiają trawienie i wzmacniają odporność.

W Japonii natto najczęściej kupuje się w małych styropianowych pudełeczkach, do których dołączone są saszetki z sosem sojowym oraz musztardą karashi. Natto należy energicznie mieszać pałeczkami (nawet 50-100 razy), aż masa stanie się biała, puszysta i bardzo ciągnąca. Japończycy wierzą, że im więcej nitek, tym więcej zdrowia. Podczas tego procesu uwalnia się kwas glutaminowy, który odpowiada za smak umami.

Aby złagodzić specyficzny zapach, dodaje się posiekany szczypiorek, surowe jajko przepiórcze, płatki suszonej ryby bonito lub odrobinę tartego imbiru i podaje z dodatkiem ryżu. Coraz częściej natto spotyka się w sushi lub jako dodatek do tostów z serem. To idealne rozwiązanie dla początkujących, którzy chcą oswoić się ze specyficznym smakiem. Należy jednak pamiętać, że natto jest produktem żywym i nie powinno się go zalewać wrzątkiem ani gotować. Wysoka temperatura niszczy cenne bakterie probiotyczne oraz enzym nattokinazę. Najlepiej dodawać je do letnich potraw lub spożywać w temperaturze pokojowej.