Fasolka po bretońsku odeszła do lamusa. Mamy sto razy lepszy przepis

Pochodzi z Ameryki Środkowej i Południowej, gdzie uprawia się ją od ponad 7 tysięcy lat, mimo upływu wieków wciąż stanowi ważny element diety mieszkańców Meksyku, Peru czy Kolumbii. Do Europy fasola dotarła w połowie XVI wieku, jednak przez długi czas traktowano ją przede wszystkim jako… roślinę ozdobną – we Francji i Anglii stanowiła atrakcję ogrodów botanicznych, głównie ze względu na piękne kwiaty.

Nie inaczej było w Polsce. Początkowo fasola uatrakcyjniała ogródki, zwłaszcza przyklasztorne. Dopiero w XVII wieku zaczęto cenić kulinarne walory jej nasion. Dziś trudno sobie wyobrazić bez tych strączków polską kuchnię, są przecież choćby bazą bardzo popularnej potrawy, czyli fasolki po bretońsku.

Zaletą fasoli to możliwość wszechstronnego wykorzystania. Popularne warzywo strączkowe świetnie sprawdzi się na przykład w daniu będącym alternatywą dla włoskiego klasyka, czyli risotto. Jak przyrządzić bardziej swojskie fasolotto?

Podstawowym składnikiem potrawy jest oczywiście fasola, najlepiej biała. To produkt o imponujących właściwościach odżywczych, stanowiący przede wszystkim skarbnicę łatwo przyswajalnego białka, którego dostarcza więcej niż mięso. Charakteryzuje się też bardzo korzystnym profilem aminokwasów, które m.in. zmniejszają wydzielanie soków żołądkowych (korzystne przy nadkwasocie czy refluksie żołądkowo-przełykowym) i wykazują działanie zasadotwórcze (pomagają utrzymać równowagę gospodarki kwasowo-zasadowej).

Białka zawarte w ziarnach fasoli nie wpływają tak niekorzystnie na utratę wapnia, jak ten sam składnik w innych roślinach, co ma duże znaczenie w profilaktyce osteoporozy.

Nasiona są bardzo bogatym źródłem węglowodanów (przede wszystkim lekkostrawnej skrobi oraz rozpuszczalnych frakcji błonnika pokarmowego, który reguluje procesy trawienia i wspomaga walkę z wysokim poziomem „złego” cholesterolu LDL), nienasyconych kwasów tłuszczowych wzmacniających odporność organizmu oraz cennych składników mineralnych  (cynku, selenu, żelaza, potasu, wapnia i fosforu).

Popularna roślina strączkowa kryje w sobie także dużo witamin z grupy B, zwłaszcza B1 (odpowiada za właściwą pracę mięśni i systemu nerwowego), B3 (jest składnikiem wielu enzymów uczestniczących w przemianach cukrów i tłuszczów) oraz B9, czyli kwasu foliowego, szczególnie potrzebnego kobietom, spodziewającym się dziecka, pomagającego zapobiegać wadom rozwojowym płodu.

Przygotowanie potrawy należy zacząć dzień wcześniej. Fasolę (około pół kilograma) dokładnie płuczemy, zalewamy zimną wodą i moczymy, najlepiej przez całą noc. Następnego dnia wylewamy wodę, nalewamy świeżą i gotujemy przez około godzinę na małym ogniu z dodatkiem soli, ziela angielskiego i liścia laurowego. Pod koniec dolewamy ocet jabłkowy (łyżka). Uważajmy, by nie rozgotować fasoli, która powinna być lekko twarda i chrupiąca.

Równocześnie podsmażamy na oleju drobno posiekaną cebulę i czosnek (1-2 ząbki). Później na patelnię dodajemy pokrojone grzyby (pieczarki lub boczniaki), miłośnicy mięsa mogą zastąpić je kiełbasą. Teraz czas na warzywa – możemy wykorzystać kalafiora, brokuły, jarmuż czy szpinak. Dorzucamy je na patelnię, dolewamy bulion warzywny (pół litra) i wszystko dusimy.

Gdy płyn się zredukuje, a warzywa zmiękną, dodajemy fasolę oraz 30-procentową śmietanę (200 ml). Dusimy jeszcze kilka minut, doprawiamy solą, pieprzem, suszonym tymiankiem oraz sokiem z cytryny (łyżka).

Fasolotto świetnie smakuje ze świeżym pieczywem, posypane posiekanymi orzechami oraz natką pietruszki.