Magda Gessler zrobiła im niedawno kuchenne rewolucje. Oceniłam ich dania i jedno wiem na pewno

Pizzeria Familia mieszkańcom osiedla znana jest od lat. Zjeść tam można było oczywiście pizzę, ale i dania kuchni polskiej. Kiedyś wiodło się im znacznie lepiej – kryzys rozpoczął się w pandemii i ciągnie się do dziś. Właściciele musieli wprowadzić aplikacje dowozowe, które pobierają wysokie prowizje. Wyzwaniem byli też pracownicy – głównie młodzi i niedoświadczeni, w wieku od 17 do 20 lat. Sama właścicielka mówiła o nich wprost: "To są po prostu dzieciaki".

Magda Gessler w tym roku odwiedziła trójmiejski lokal, a 5 listopada wyemitowano odcinek z ich udziałem. Dzień po emisji ruszyłam na testy.

Pizzeria przeszła metamorfozę i zamieniła się w Bistro na Promie. Nie do końca jestem w stanie zrozumieć, skąd wzięła się ta nazwa – owszem, jesteśmy w Trójmieście, ale z Suchanina do portu jest spory kawałek, a morza stamtąd nie widać nawet przy bezchmurnym niebie.

W środku jest kilka stolików, jeden z nich jest już zajęty. W międzyczasie do lokalu przychodzą kolejni dostawcy z popularnych aplikacji, zabierając kartony z pizzą. Do stolika podchodzi kelnerka, wręczając mi i mojemu towarzyszowi karty. Zaskoczenie numer jeden: zwykle w restauracjach po rewolucjach menu Magdy Gessler jest w formie dodatkowej wkładki lub wyraźnie zaznaczone w karcie. Tutaj przeplata się z innymi daniami.

Całe menu wygenerowano przy pomocy sztucznej inteligencji. Dziś restauracje robią to nagminnie. Z jednej strony odchodzi koszt pracy grafika, z drugiej strony mamy powtarzalność, sztampowość i estetyczne koszmarki. Dla mnie jest to niezrozumiałe – wolałabym prostszą formę, bez generowania. Tym bardziej że menu jest raczej stałe, a pozycja z rewolucji, która uległa sezonowej zmianie, i tak nie jest tutaj zaktualizowana.

Zaczynamy tradycyjnie, od zup. Pierwsza z nich to aromatyczny krem pomidorowy z burratą, pesto, pieczonymi pomidorami oraz grzanką, przygotowany według przepisu Magdy Gessler. Druga to węgierski bogracz z mięsem, ziemniakami, włoszczyzną, lanymi kluskami i obietnicą ostrości. Obie kosztują po 34 zł za porcję, na oko 250–300 ml.

Przychodzą po dłuższej chwili i już od pierwszej łyżki czujemy, że było warto. Krem jest idealnie pomidorowy, odpowiednio gęsty i pozbawiony kwaśnego posmaku, który bywa często zmorą zup z pomidorów z puszki. Burrata jest taka, jak być powinna – z kremowym wnętrzem. Pesto nie dominuje, podkręca smak i dopełnia całość; pieczone pomidorki to przede wszystkim estetyczny dodatek. Do tego przydałaby się jeszcze jedna grzanka, ale nie ma co narzekać – to jeden z lepszych kremów pomidorowych, jakie mieliśmy okazję spróbować.

Bogracz jest lekko pikantny, łaskocze podniebienie, ale nie powoduje drętwienia języka. Serwuje się go z kleksem śmietany. Jest smaczny, choć po bograczu można byłoby spodziewać się nieco większej gęstości i ilości mięsa, szczególnie w takiej cenie.

Dania główne to znów miks tradycji i autorskich smaków Magdy Gessler. Na stole pojawia się schabowy XXL z opiekanymi ziemniakami za 56 zł. Dodatek "XXL" nie jest tu jedynie marketingowym chwytem – kotlet jest ogromny. Ziemniaki są pyszne, ziołowe, odpowiednio słone; to raczej nie jest pierwsza lepsza mrożonka z marketu. Panierka chrupie, nie jest nasiąknięta tłuszczem i dobrze przylega do świetnie rozbitego mięsa. Schabowy jest taki, jak być powinien.

Drugie danie to pomysł znanej restauratorki. Pulpety z jelenia w sosie grzybowym z kluskami śląskimi (64 zł) budzą w nas jednomyślny zachwyt. Mięso jest delikatne, bardzo miękkie, nieprzesuszone i przy tym nienachalnie przyprawione. W przypadku jeleniny to ogromny plus, bo mocne zioła czy nadmiar soli po prostu zabiłyby smak tej dziczyzny. Kluski smakują jak u babci. Sos grzybowy bardziej pasowałoby wprawdzie nazwać pieczeniowo-grzybowym – komponuje się świetnie, ale gdy ktoś liczy na czysty, leśny aromat, może poczuć się lekko rozczarowany.

Ogromnym niewypałem są za to podane do dań głównych surówki. Marchewka z selerem jest za mokra, drobno posiekana i nijaka. Z kolei surówka z kapusty pekińskiej wypada wręcz fatalnie – ma dziwny dressing z octu i nieprzyjemną teksturę.

Na deser chcemy zamówić tartę z morelami z "Kuchennych rewolucji". Okazuje się jednak, że moreli już nie ma, bo minął na nie sezon, i tartę podaje się obecnie z pomarańczami. Sezonowość to duży plus, ale w menu brakuje jakiejkolwiek informacji o tej zmianie. Deser kosztuje 32 zł, ale jest tak duży, że dwie osoby, w szczególności po sycącym obiedzie, będą więcej niż usatysfakcjonowane.

Obsługa wciąż jest młoda i zalicza drobne potknięcia, ale nadrabia wszystko uprzejmością i szerokim uśmiechem. Na zamówiony obiad trzeba jednak sporo poczekać. Wynosów aż tak dużo nie ma; lokal jest praktycznie pusty, więc czas oczekiwania dla bardzo głodnych klientów może być nieco za długi.

Prawdziwym problemem tego miejsca są jednak ceny. To wciąż osiedlowy lokal, wciśnięty między bloki, w mało turystycznej części miasta. Zupy są pyszne, ale za 35 zł wielkość porcji pozostawia sporo do życzenia. Porcja tarty za 32 zł to stawka, jakiej próżno szukać nawet w znanych trójmiejskich cukierniach z górnej półki. I owszem, jest duża, ale do restauracji przychodzi się głównie na obiad, więc można byłoby nieco zmniejszyć porcję i przy tym zejść z ceny.

Schabowy za 56 zł jest ogromny i pyszny, ale to cena, która obroni się raczej przy specjalnych okazjach niż podczas codziennego, osiedlowego obiadu. W menu widzę również pizze w cenach, które zdecydowanie odbiegają od rynkowych standardów w tej okolicy. Margherita (o średnicy ok. 32 cm) za 40 zł to całkowite cenowe oderwanie od rzeczywistości.

Jest smacznie, jest miło, ale jest najzwyczajniej w świecie za drogo. I to może okazać się w przyszłości największym wyzwaniem dla tego miejsca.