Mięso z renifera w Polsce jest rzadkością, ale w Finlandii regularnie pojawia się na stołach. To kraj, w którym renifery to nie tylko atrakcja w wiosce świętego Mikołaja, ale również zwierzęta hodowane na mięso, szczególnie popularne w Laponii, krainie na północy Europy. Dla Finów, a zwłaszcza rdzennych Saamów, zwierzę to jest symbolem ich kuchni, a jego hodowla i związana z nią kuchnia to głęboko zakorzeniona tradycja przekazywana z pokolenia na pokolenie.
Dalsza część artykułu pod materiałem wideo
WIDEOKluski leniwe z owocami i chrupiącą bułką tartą – gotowe w 30 minut
Mięso z renifera
Mięso renifera w Polsce to rzadkość, ale w Finlandii, zwłaszcza w północnej Laponii, stanowi ważny element codziennej diety. Renifery w tym rejonie to nie tylko symbol świąt i atrakcja dla turystów, ale przede wszystkim zwierzęta hodowane na mięso. Ich hodowla odbywa się w warunkach, które można uznać za niemal idealne. Renifery żyją w naturalnym, często surowym środowisku, pasąc się na rozległych, dzikich terenach, a podstawą ich diety są porosty, grzyby i zioła. Dzięki temu ich mięso jest wyjątkowo czyste i zdrowe, wolne od antybiotyków, hormonów wzrostu i pasz przemysłowych.
Mięso renifera jest znacznie chudsze od wołowiny czy wieprzowiny, a jego kaloryczność jest niska. Ma znikomą zawartość cholesterolu, a jednocześnie jest bogate w cenne składniki odżywcze. Stanowi doskonałe źródło łatwo przyswajalnego białka, witamin z grupy B (zwłaszcza B12), żelaza i cynku. Dzięki temu staje się smacznym i cennym urozmaiceniem diety.
Jak smakuje renifer?
Smak mięsa z renifera można porównać do dziczyzny, ale jest on delikatniejszy, bardziej subtelny i słodszy. Jest pozbawione ciężkiego, "dzikiego" posmaku, który bywa charakterystyczny dla innych leśnych zwierząt.
Jednym z najbardziej znanych fińskich dań jest poronkäristys, czyli cienko krojone, smażone mięso renifera podawane z purée ziemniaczanym i borówkami. Mięso to idealnie nadaje się również na gulasze, pieczenie, steki oraz wędliny i suszone przekąski.
Jako że mięso renifera jest dość twarde, wymaga długiego duszenia, ale w zamian odwdzięcza się bogatym, głębokim smakiem. Ze względu na niską zawartość tłuszczu najlepiej jest je dusić w sosie lub marynować, by było soczyste i kruche. W kuchni fińskiej i lapońskiej często łączy się je z kwaśnymi owocami, takimi jak borówki czy żurawina.
