Sprawdziłam, ile kosztują gofry nad morzem. Bez grubego portfela lepiej nie podchodzić

Od dziecka każda wizyta nad morzem kojarzyła mi się z rybą, frytkami i goframi z bitą śmietaną. Takie gastronomiczne atrakcje to "must have" na wakacyjnej liście rzeczy do zrobienia. Niektórzy mówią, że domowe goferki nie dorównują nawet tym z klasycznej, blaszanej budki przy plaży. Nie da się ukryć, że kieruje nami głównie sentyment. I tym samym kierowałam się też ja, szukając smaku z dzieciństwa. Różnica jest jedna - dawniej za te przysmaki płacili rodzice, dziś sami musimy sięgnąć do kieszeni po drobne. W rzeczywistości te drobne wcale takie drobne już nie są, a za słodki przysmak musimy słono zapłacić.

W drodze na jedną z trójmiejskich plaż, przy popularnej trasie turystycznej, natrafiam na budkę z goframi. Mimo dość później pory, kilka osób siedzi przy stoliku, leniwie liżąc kultowe lody świderki. Inni z kolei walczą o okruszki gofrów z latającymi wokół małymi ptaszkami. Kierowana nie tylko sentymentem, ale przede wszystkim ciekawością, postanawiam zamówić gofra.

Szybkie zerknięcie na tablicę i analiza cen. Biorę gofra z bitą śmietaną i owocową frużeliną. Zamówienie przyjmuje młoda dziewczyna (młodzież i studenci to filar sezonowej gastronomii), płacę i czekam. Nie trwa to długo, bo już po kilku minutach w moją stronę wyciągana jest ręka z tacką z gotowym gofrem. Gotowym to słowo klucz, bo były one zrobione już wcześniej, przed podaniem jedynie podgrzane. Ku mojemu zaskoczeniu, nie wpływa to na smak, bo wciąż jest chrupiący i nie rozmięka. Frużelina smakuje całkiem dobrze, chociaż zdaję sobie sprawę z tego, że to pewnie pełen konserwantów wyrób z wiaderka. Bita śmietana jest super, ogólnie wszystko gra. Poza jedną dość istotną rzeczą - ceną.

Za gofra z frużeliną i bitą śmietaną płacę 17 zł. Jeśli jednak chciałabym skusić się na coś tańszego, to mogę kupić gofra z cukrem pudrem (8 zł) czy też dżemem (10 zł). Gdybym postawiła na opcję "wypas", to musiałabym zapłacić nawet 22 zł. W tym najdroższym wydaniu dostajemy bitą śmietanę, bakalie, owoce, polewę oraz posypkę.

Mogłoby się wydawać, że 17 zł to nie jest majątek i coś w tym jest. Jednak ja byłam tam sama, kupiłam jednego gofra, bez kawy i napojów. Jeśli na gofra skusiłaby się czteroosobowa rodzina, to rachunek byłby znacząco wyższy i sięgał ok. 70-80 zł. Jednorazowo może dramatu nie ma, ale gofry tak wpisały się w klimat nadmorskich wojaży, że chętnie sięgamy po nie częściej niż tylko jeden raz na cały wyjazd. Trzeba też dodać, że za duży to on też nie był. Świstek z paragonem jest całkiem niezłym punktem odniesienia.

Dla kontrastu sprawdzam szybko cennik w lokalnym barze mlecznym, serwującym jakościowe posiłki w przystępnych cenach. Za kotlet schabowy z ziemniakami zapłacimy tam 13,50 zł, naleśniki z dżemem kosztować nas będą 12 zł, a zupa ogórkowa 7,50 zł.  Oczywiście, to zupełnie inne kategorie jedzenia, ale przy stale rosnących kosztach życia gofry przestają być tak przystępnym deserem. Ich cena porównywalna jest do ceny kawałka ciasta z całkiem niezłej cukierni. Biorąc pod uwagę jednak niższe koszty stałe (przyczepa na kawałku betonu pod domem z kilkoma brudnymi stolikami, półprodukty nie najlepszej klasy) niż w cukierniach, może się wydawać, że ok. 20 zł za gofra to cena wygórowana.

Ewa Malinowska dla Wirtualnej Polski