Pozwalała uniknąć głodu. Dziś mało kto nawet zna jej nazwę

Brukiew często pojawiała się na stołach jesienią i zimą. Gdy zapasy topniały, a piwniczki zaczynały świecić pustkami, duże bulwy ratowały od głodu. Gospodynie dodawały ją do zupy lub po prostu piekły i gotowały. Szczególnie ważną rolę brukiew odegrała w czasie wojennego i powojennego kryzysu, będąc wraz z rzepą podstawą żywienia. Z biegiem czasu została jednak wyparta przez ziemniaki i trafiała w głównej mierze do zwierzęcego koryta. Warto jednak przywrócić jej dawny blask i zaprosić znów na nasze stoły.

Brukiew na pierwszy rzut oka może wyglądać jak seler - przypomina go wielkością, ma również grubą skórkę o podobnej strukturze. To jednak zupełnie inne, równie smaczne i uniwersalne warzywo.

Brukiew jest cennym źródłem potasu, co pomaga w regulacji ciśnienia krwi i zapobiega chorobom układu sercowo-naczyniowego. Dodatkowo zawiera witaminę C, wzmacniającą odporność i chroniącą naczynia krwionośne. Błonnik obecny w brukwi wspiera zdrową pracę układu pokarmowego i sprzyja procesom trawiennym, działając jako prebiotyk dla korzystnych bakterii jelitowych. Jest również źródłem beta-karotenu oraz wapnia i żelaza, a przy tym jest niskokaloryczna, dzięki czemu świetnie sprawdzi się w codziennej diecie.

Brukiew łączy w sobie cechy kilku warzyw. Jej smak jest słodkawo-ostry, z wyczuwalną kapuścianą lub musztardową nutą, która łagodnieje po ugotowaniu. Brukiew można jeść nawet na surowo. W tej formie jest najbardziej chrupka i ma intensywniejszy smak. Po starciu lub pokrojeniu w słupki świetnie sprawdza się jako baza do surówek i sałatek, zastępując podobną do niej kalarepę.

Brukiew można również pokroić w kostkę i dorzucić do zupy lub gulaszu. Pokrojona w słupki, skropiona oliwą, posypana solą, pieprzem i ziołami, a następnie upieczona, świetnie zastąpi też tradycyjne frytki. Możesz ją także ugotować i dobrze ubić wraz z ziemniakami, mlekiem i masłem, tworząc pyszne purée.

Na Kaszubach największą popularnością cieszy się zupa brukwianka, w listopadzie wzbogacana o dodatek gęsiny. Tradycyjnie część brukwi i ziemniaków (np. 1-2 chochle) wyjmuje się, rozgniata na purée i dodaje z powrotem do zupy. To naturalnie zagęszcza zupę.

Składniki:

• 1 porcja gęsiny na wywar (np. 1-2 skrzydła gęsie, szyja lub korpus),
• 1 duża żółta brukiew,
• 4-6 średnich ziemniaków,
• 2 marchewki,
• 1 korzeń pietruszki,
• kawałek selera,
• 1 cebula,
• 2-3 litry wody,
• 2-3 liście laurowe,
• 4-5 ziaren ziela angielskiego,
• pół łyżeczki ziaren pieprzu,
• 1 czubata łyżka suszonego majeranku,
• pół łyżeczki suszonego cząbru (opcjonalnie)
• sól i pieprz do smaku.

Sposób przygotowania:

1. Mięso przełóż do garnka, zalej wodą i zagotuj. Zbierz szumowiny.
2. Dodaj obrane warzywa włoszczyzny (marchew, pietruszkę, seler), opaloną cebulę, liście laurowe i ziele angielskie.
3. Doprowadź do wrzenia, zbierz szumowiny, po czym zmniejsz ogień.
4. Gotuj na wolnym ogniu przez 1,5 do 2 godzin.
5. Po ugotowaniu wywaru wyjmij z niego mięso gęsi oraz warzywa włoszczyzny. Odłóż na bok.
6. Ostudzone mięso oddziel od kości i pokrój w kostkę, włoszczyznę pokrój w kostkę lub grube talarki.
7. Do czystego bulionu dodaj pokrojoną w kostkę brukiew. Gotuj na średnim ogniu pod przykryciem przez około 30 minut.
8. Gdy brukiew będzie już prawie miękka, dodaj pokrojone w kostkę ziemniaki. Gotuj całość, aż ziemniaki i brukiew będą miękkie.
9. Do zupy dodaj pokrojone wcześniej warzywa oraz kawałki mięsa.
10. Dopraw do smaku pieprzem, solą oraz majerankiem i cząbrem.

Gotową zupę serwuj na gorąco. Smacznego!