W PRL-u był luksusowym przysmakiem. Dziś jedni wspominają z sentymentem, inni wolą omijać

Paprykarz to produkt, który jest jedyny w swoim rodzaju. Ma charakterystyczny kolor, zapach i smak, który dla wielu osób jest wspomnieniem dzieciństwa. W czasach, gdy wybór w sklepach był ograniczony, ta puszka była namiastką egzotycznego smaku i synonimem codziennej zaradności. Do dziś budzi emocje, ponieważ jedni wspominają go z sentymentem, a inni omijają szerokim łukiem. Niewielu jednak wie, że historia paprykarza zaczęła się daleko od polskich portów, a jego powstanie było połączeniem sprytu i potrzeby wykorzystania tego, co akurat było pod ręką.

Początki paprykarza sięgają lat sześćdziesiątych, kiedy polscy rybacy łowiący na terytoriach Afryki Zachodniej szukali sposobu na wykorzystanie rybnych resztek. Zainspirowało ich lokalne danie oparte na ryżu, rybie i papryce, które łączyło prostotę z ujmującym smakiem. Po powrocie do kraju opracowano przepis dopasowany do polskich realiów i możliwości produkcyjnych. W zakładach w Szczecinie powstała mieszanka ryżu, pomidorów, przypraw i ryby, która otrzymała nazwę "paprykarz szczeciński". Jego sukces był natychmiastowy, bo produkt był tani, trwały i gotowy do spożycia bez gotowania. Tak narodziła się jedna z najbardziej rozpoznawalnych puszek w polskiej historii kulinarnej.

Paprykarz stał się bardzo popularny, bo idealnie wpisał się w potrzeby swoich czasów. Był tani, sycący i długo zachowywał świeżość, a to w realiach PRL-u miało ogromne znaczenie. Nie wymagał lodówki, można go było zabrać w podróż, do pracy lub na biwak. Smakował intensywnie i egzotycznie, więc dawało to namiastkę luksusu w okresie, gdy większość produktów była trudno dostępna. Puszka z paprykarzem stała się symbolem praktyczności i pomysłowości, a przy tym częścią codzienności milionów Polaków. Dla wielu osób był to pierwszy kontakt z daniem rybnym o tak wyrazistym smaku, które w dodatku nie wymagało wysiłku ani długiego gotowania. To właśnie połączenie prostoty, trwałości i oryginalnego stylu spowodowało, że paprykarz na długo wpisał się w kulinarny krajobraz Polski.

Dzisiejsze receptury różnią się od tamtych sprzed dekad, jednak podstawowa idea paprykarza pozostała niezmienna. W puszce najczęściej znajdziemy ryż, koncentrat pomidorowy, olej roślinny, przyprawy i sól, a także mielone mięso różnych gatunków ryb. W tańszych wersjach ryba bywa zastępowana tańszymi gatunkami oraz surowcem rozdrobnionym, więc z tego powodu obniża się niestety jakość białka i smak w tych produktach. Niektóre odmiany zawierają też warzywa lub aromaty dymu wędzarniczego, które mają za zadanie wzmocnić wrażenie smakowe. Skład paprykarza zmieniał się razem z rynkiem, dlatego kiedyś trafiały do niego ryby oceaniczne, a dziś częściej są to gatunki pochodzące z hodowli. Mimo tych różnic produkt wciąż opiera się na tej samej idei, czyli prostym połączeniu ryżu, ryby i przypraw, które ma dawać sytość i unikalny smak.

Paprykarz dostarcza węglowodany z ryżu, białko z ryby oraz tłuszcz z oleju roślinnego, dlatego daje szybkie uczucie sytości, ale nie zawsze wystarcza na potrzeby organizmu. Zawartość białka w paprykarzu zależy od ilości dodanej ryby i jej gatunku, a poziom kwasów omega-3 zmienia się głównie w zależności od rodzaju zastosowanej ryby, ponieważ proces przetwarzania i przechowywania nie prowadzi do wielkiego zniszczenia tych tłuszczów. W wielu wersjach pojawia się wysoka ilość soli, która przy częstym spożyciu podnosi łączny bilans sodu w diecie. Błonnika jest niewiele, dlatego porcja nie zastąpi pełnowartościowego posiłku z warzywami. W części produktów znajdziemy aromaty lub zagęstniki, jednak ich obecność i rodzaj zależą od producenta. Paprykarz może pojawić się w menu w postaci uzupełnienia kanapki lub sałatki, natomiast trudno traktować go jak fundament posiłków. Wybór krótszego składu i dodatków podniesie jego praktyczną wartość w zbilansowanym, codziennym użyciu.

Paprykarz stał się symbolem swojej epoki i do dziś pojawia się w rozmowach o prostych daniach z puszki. Nie mogło go zabraknąć w pociągach, akademikach i na biwakach, więc łatwo zapisał się w pamięci jako towarzysz podróży i szybkich kanapek. Z czasem trafił do żartów, memów i wspomnień o realiach PRL, a jego niepodrabialny styl stał się elementem kultury wizualnej. W domach często wraca przy okazji rodzinnych opowieści przy kawie, bo łączy wspomnienie prostoty z konkretnym, wyrazistym smakiem. W sklepach można spotkać zarówno wersje budżetowe, jak i edycje nawiązujące do dawnych receptur. To produkt, który jedną nogą stoi w zwykłej codzienności, a drugą w ciekawej historii, dlatego jedni podchodzą do niego z sentymentem, a inni sięgają z ciekawości. Popularność nie wynika z mody kulinarnej. Buduje ją raczej łatwa dostępność, rozpoznawalność i fakt, że niewielka puszka może stworzyć krajobraz całych dekad.

Współczesny paprykarz nie kończy się na wersji szczecińskiej. Na rynku pojawiły się odmiany z tuńczykiem, łososiem, makrelą, a także i wegetariańskie wersje z soczewicą lub ciecierzycą. Producenci próbują dostosować ten klasyczny produkt do współczesnych trendów żywieniowych, dlatego zmniejszają ilość soli i tłuszczu oraz wymieniają olej średniej jakości na lepsze tłuszcze roślinne. Zmieniono także konsystencję i obecnie częściej jest ona bardziej naturalna, ponieważ brakuje w niej nadmiaru zagęstników. Niektóre firmy sięgają po składniki z certyfikowanych źródeł, by przywrócić paprykarzowi lepszą jakość. Choć nowe wersje różnią się od pierwowzoru, zachowują jego prostotę i praktyczność. To dowód, że nawet produkt kojarzony z przeszłością może odnaleźć się w nowoczesnej kuchni i przeżywać drugie życie w zdrowszej formie.

Paprykarz wciąż może mieć miejsce w codziennej diecie, jeśli potraktujemy go jak dodatek, a nie główne danie. To produkt wygodny i trwały, który sprawdza się w podróży, w pracy lub na awaryjną przekąskę. Warto jednak pamiętać, że jego skład nie dorównuje świeżym produktom, a zawartość soli i tłuszczu powoduje, że nie powinien pojawiać się na stole zbyt często. Najlepiej łączyć go z warzywami lub pełnoziarnistym pieczywem, po to by uzupełnić posiłek błonnikiem i witaminami. To produkt, po który warto sięgnąć wtedy, gdy liczy się ochota na coś innego niż zawsze, a nie perfekcyjna wartość odżywcza.

Paprykarz to więcej niż smakowity kąsek z puszki. To część historii, w której prosty pomysł stał się symbolem codzienności milionów Polaków. Dziś wraca głównie z ciekawości oraz wspomnień, bo wiele osób chce sprawdzić oraz przypomnieć sobie, jak naprawdę smakuje coś, o czym tyle się mówi.