Dziś ta zupa kojarzona jest z górskimi karczmami. W PRL-u robiła ją niemal każda gospodyni

W czasach PRL zimą po prostu nie można było dostać świeżych warzyw. Dostępne były jedynie warzywa korzeniowe, które przechowywano w piwnicach, i kiszonki, które skutecznie uzupełniały niedobory witamin. W sklepach można było dostać również tanie mięso wieprzowe: kości, żeberka czy boczek, a te najlepiej ugotować w zupie. Do tego wystarczy dodać ziemniaki, aby powstało rozgrzewające i pożywne danie jednogarnkowe, po którym nikt nie woła o jedzenie aż do kolacji.

Chociaż zupa z kiszonej kapusty pojawiała się w całej Polsce, termin kwaśnica jest przypisany do kuchni podhalańskiej i tam nie ma już mowy o modyfikacjach. Zabroniona jest marchewka czy inne jarzyny z włoszczyzny, bo one sprawiają, że zupa nabiera słodkich nut i wtedy powstaje kapuśniak, a nie kwaśnica. Ta musi pozostać kwaśna i pełna wędzonych aromatów. Oryginalnie nie jest zagęszczana zasmażką, a ziemniaki często są gotowane osobno. Co ciekawe, na Żywiecczyźnie na Wigilię gotuje się kwaśnicę na rybich głowach.

W skrócie można powiedzieć tak, że na kwaśnicę potrzebujesz trochę ponad kilogram mięsa, po kilogramie kapusty i ziemniaków. Do tego garść podstawowych przypraw i gotowe.

Składniki:

• 0,5 kg kości wieprzowych,
• 0,5 kg żeberek wędzonych,
• 200 g boczku wędzonego,
• kilka ziaren ziela angielskiego,
• 2-3 liście laurowe,
• kilka ziaren czarnego pieprzu,
• 1 kg kiszonej kapusty,
• 1 kg ziemniaków.

Sposób przygotowania:

1. Do garnka wlej 1,5 litra wody. Wrzuć kości wieprzowe, żeberka i boczek, a także ziele angielskie, liście laurowe i czarny pieprz. Od momentu wrzenia zmniejsz moc palnika i gotuj wywar przez godzinę na wolnym ogniu.
2. Następnie dodaj kapustę kiszoną i gotuj przez kolejne 40–50 minut.
3. Gdy kapusta będzie miękka, dodaj ziemniaki pokrojone w kostkę, gotuj kolejne 20 minut.
4. Na koniec, jeśli trzeba, dopraw solą.