podroby (strona 3 z 9)

Dla części osób to ważny element śląskiej tradycji kulinarnej, dla innych potrawa trudna do zaakceptowania ze względu na skład i charakterystyczną konsystencję. Żymlok od lat wywołuje skrajne reakcje, a w ostatnim czasie został także odnotowany w zestawieniu Taste Atlas jako danie budzące szczególne kontrowersje. Czym właściwie jest?

Goryczka w wątróbce może przeszkadzać – zwłaszcza w wołowej czy wieprzowej, które mają intensywniejszy zapach i bardziej wyrazisty smak. Pomocne jest moczenie w mleku, ale o tym najlepiej pamiętać dzień wcześniej. A co w sytuacji, gdy chcemy zrobić wątróbkę na szybko? Nic straconego – wystarczy prosta marynata.

Przed laty częściej pojawiały się na stołach, dziś kojarzą się raczej z jedzeniem drugiej kategorii i odpadkiem. Warto jednak dać im szansę, bo odpowiednio przygotowane oczarują smakiem i właściwościami.

Zupa z kurzych żołądków to nieoczywista klasyka, którą warto przypomnieć na domowym stole. Gęsta, aromatyczna, bogata w smak bulionu i warzyw — świetna zarówno na chłodniejsze dni, jak i jako sycący pierwszy talerz podczas rodzinnego obiadu czy spotkania z przyjaciółmi. Kurze żołądki nadają jej wyrazistego charakteru i sprawiają, że z każdym łykiem chce się sięgnąć po więcej.

Ozory najczęściej są na językach tych, którzy nigdy ich nie zjedli. W tym przypadku wystarczy już sama nazwa, by uruchomić reakcję obronną. Poznajmy więc bliżej produkt, w którym intuicja przegrywa z prawdą.

Zupą ogonową zajadali się nasi rodzice i dziadkowie, a w PRL-u była podawana nawet na uroczystych obiadach. Treściwa, rozgrzewająca i pełna kolagenu potrawa o szaro-burym odcieniu dziś budzi skrajne emocje. Wszyscy znają przepis na gulaszową, a mało kto wie, jak zrobić ogonówkę. Sprawdź, czy taką jadło się w twoim domu.

Śledziona wołowa często pozostaje nieznana w Polsce, mimo że w wielu krajach świata jest cenionym delikatesem. Charakteryzuje się unikalnym smakiem, bogatą konsystencją i wartościami odżywczymi, które czynią ją godną uwagi. Warto więc chociaż rozważyć wprowadzenie jej do swojego menu.

Przez dziesięciolecia uchodziły za zwykły element codziennej kuchni i restauracyjnych kart. Dziś wielu omija je szerokim łukiem, traktując jak kulinarne dziwactwo z dawnych lat, mimo że kiedyś nie budziły żadnych emocji.

Świńskie uszy to jeden z tych składników, które zniknęły z nowoczesnych kuchni, a przecież potrafią być zaskakująco dobre. Kiedy je przygotowujesz, masz wrażenie, że robisz coś bardzo tradycyjnego, trochę "z dawnych czasów", ale efekt smakuje tak świeżo i oryginalnie, że można by je spokojnie podać w modnym bistro obok domowych kiszonek. Są lekko sprężyste, kwaśne, aromatyczne i idealne na przekąskę. I to taką, którą naprawdę łatwo zrobić — wystarczy odrobina cierpliwości.

Choć pasztetowa nie należy do produktów, które robią wrażenie to ma za sobą historię znacznie ciekawszą niż wszystkie modne smarowidła razem wzięte. I właśnie tutaj zaczyna się opowieść, w której ten polski specjał jest wyjątkowo mocno wygadany jak na "zwykły" dodatek do kanapki.

Przed laty ich obecność na talerzu nikogo nie dziwiła, ale dziś kojarzą się raczej z gryzakiem dla psa lub mięsem drugiej kategorii. Kiedy znalazłam je w menu jednej z restauracji, nie mogłam odmówić testów.

Przed obróbką nie wygląda estetycznie, ale po przesmażeniu z masłem i cebulką kontrowersyjne mięso zaczyna przypominać inne smarowidła do chleba. Delikatna i kremowa konsystencja znajduje amatorów na całym świecie.

To jeden z produktów, który może spowodować natychmiastową utratę apetytu. Przed laty pojawiał się także na polskich stołach, ale Hiszpanie zajadają się nim do dziś.

Za młodości naszych rodziców gościły na stołach częściej niż kotlety i pieczenie. Dziś niektórzy patrzą na nie z obrzydzeniem, a inni serwują w restauracjach jako kulinarny powrót do korzeni. Mięso ma wyjątkowo delikatną strukturę i świetnie chłonie smak przypraw. Potrafi zaskoczyć nawet tych, którzy nie przepadają za tradycyjną kuchnią.

Kiedyś obowiązkowo trafiały do garnka z zupą, ale dziś widok pływających w wywarze kawałków tego mięsa może wielu odstraszyć od nałożenia sobie porcji. Warto jednak dać szansę babcinemu przepisowi i przypomnieć sobie patent sprzed lat

Dania z podrobów mają wciąż swoich wielbicieli. Dobrze przyrządzone, w oparciu o tradycyjne przepisy mogą się stać kulinarną gwiazdą każdego posiłku. Do nich należą m.in. duszone serca kacze w aromatycznych ziołach. Nie wierzysz? Spróbuj!

Niedzielne południa wypełnia zapach domowego rosołu. Moja babcia jest prawdziwą mistrzynią tej zupy, chociaż jeden ze składników nie każdemu może przypaść do gustu.

Jeszcze niedawno świńskie uszy kojarzyły się głównie z przekąską dla psów albo reliktem z PRL-u. Dziś wracają na talerze — nie tylko w wersji streetfoodowej, ale też w domowych kuchniach, gdzie coraz częściej sięgamy po zapomniane, a niezwykle aromatyczne części mięsa.

Dzisiaj są podawane jako ciekawostka w barach mlecznych i niektórych restauracjach. Czasem ktoś ugotuje w domu, aby przypomnieć dawne smaki, ale raczej nie są pierwszym wyborem na obiad. Tymczasem dobrze przygotowane ozorki wychodzą miękkie i delikatne.

Nietypowe kotlety w Niemczech uchodzą za rarytas. Podawane są w lokalnych karczmach i cieszą się ogromną popularnością podczas delegacji służbowych. Kiedy Polacy dowiadują się o tym, jak są zrobione, odkładają widelec.

Wielu osobom się wydaje, że jak zaleją całego kurczaka wodą, dorzucą kilka warzyw i przypraw, to rosół będzie smakował jak u babci. Jednak prawda jest taka, że nasze babcie zazwyczaj sięgały po inne mięso. Na rosół szły najtańsze porcje ze sklepu, a jednak bulion wychodził esencjonalny, zdrowy i wyjątkowo smaczny.

Nasze mamy i babcie na potrawę z tej części mięsa mówiły gulasz z dudków. Dzisiaj wiele osób nie ma pojęcia, co to oznacza. W czasach PRL-u nazwa dania również miała cel maskujący – dudki nikogo nie zniechęcały do obiadu, chociaż wtajemniczeni wiedzieli i zajadali. Obecnie w wielu Polakach takie danie wywołałoby torsje.

Choć nie jest tak docenione jak inne rodzaje mięsa, zdecydowanie warto się nim zainteresować. Mielone wychodzą pyszne i soczyste, a przy tym nie obciążają portfela i dostarczają sporo żelaza oraz witamin.

Gęsie pipki to danie, które przez lata zniknęło z naszych stołów, a szkoda – bo to prawdziwy skarb tradycyjnej kuchni. Dziś wracają w nowoczesnej odsłonie, pachnące wędzoną śliwką, majerankiem i gęsim tłuszczem.

Jest bogata w smaku, prosta w przygotowaniu i ma w sobie niebanalne dodatki. Na pierwszy rzut oka wygląda niewinnie, ale jej główny składnik u wielu osób może wywołać dreszcze.