Babcia miała swój sposób, by pączki nie chłonęły tłuszczu. Sprawdza się do tej pory

Pączki to nie lada wyzwanie dla amatorów domowych wypieków. Teraz nie porywamy się na nie często, ale w tłusty czwartek są wręcz obowiązkowe. Nasze babcie były mistrzyniami tych drożdżowych rarytasów i smażyły je nie tylko w karnawale. Do dziś warto korzystać z ich wskazówek.

Drożdżowe, klasyczne pączki to niezwykle wymagający wypiek. Liczy się w ich przypadku każdy szczegół: odpowiednie proporcje składników, zagniecenia ciasta, które musi wyrosnąć, a nawet umiejętne smażenie.

Tradycyjnie smaży się je w głębokim tłuszczu. I nie ma to znaczenia, czy jest to smalec, czy olej, bo zawsze chodzi o to, by pączki nie wchłonęły go nadmiernie dużo. Wtedy są ciężkie, tracą delikatność i są po prostu tłuste.

Jeden ze sposobów na to, by pączki "nie piły" nie zbyt dużo tłuszczu jest dobrze znany. Do ciasta trzeba dodać odrobinę alkoholu — wódki lub spirytusu. Ma on wpływ na białka, bo przyspiesza proces ich ścinania. Dzięki temu ciasto staje się bardziej zwarte i mniej porowate. Wtedy tłuszcz nie ma łatwego dostępu do wnętrza pączka.

Alkohol spełnia swoje zadanie i odparowuje już w trakcie smażenia. Podobny efekt przynosi dodanie octu do ciasta. Zmienia on strukturę glutenu w cieście, dlatego pączki są puszyste i chłoną mniej tłuszcz.

Moja babcia znała oczywiście triki z alkoholem i octem. Jednak nie zawsze po nie sięgała. Do pączków stosowała też mąkę ziemniaczaną. Ma ona właściwości zagęszczające, dzięki temu ciasto ma bardziej zwartą konsystencję i przepuszcza mniej tłuszczu.

Skrobia ma też taką zaletę, że dobrze absorbuje wilgoć. To ma wpływ na odpowiednią strukturę ciasta. Kiedy nie jest ono zbyt wilgotne, wnika w nie znacznie mniej tłuszczu podczas smażenia. Na każdy kilogram mąki pszennej wystarczy dodać 4 łyżki mąki ziemniaczanej.