Na Bałkanach kupisz w każdej piekarni. Z powodzeniem zastąpi zwykłe bułki

Pogača, znana w poszczególnych krajach pod różnymi nazwami, jest podstawowym rodzajem pieczywa na Bałkanach i w rejonie Karpat. W Serbii, Chorwacji i Słowenii nazywa się "pogača", w Albanii i Turcji "poğaça", w Rumunii "pogace", na Węgrzech "pogácsa", na Słowacji "pagáče", w Bułgarii "pohagata", a w Grecji "pogacha".

Podobnie jak włoska focaccia, nazwa pogača pochodzi od łacińskiego "panis focacius", co oznacza "płaski chleb pieczony na palenisku lub pod popiołem ognia". W starożytnym Rzymie panis focacius był rodzajem pieczywa wypiekanego w popiele. Dziś włoską focaccię, hiszpańską hogazę w Hiszpanii czy francuskie fougasse wypieka się w specjalnych piecach opalanych drewnem. Pokrewieństwo bałkańskiej pogačy z innymi rodzajami pieczywa znanymi już w starożytności, świadczy o jej wielowekowej tradycji.

Aby przygotować pogačę w jej najprostszej formie, potrzebne będą: mąka, jajka, olej, masło, cukier, ocet lub sok z cytryny, sól, ciepłe mleko i drożdże. Czasami do przepisu dodaje się śmietanę. Ciasto może być przygotowane z zakwasem lub bez niego, ale tylko doświadczeni piekarze potrafią zrobić dobrą pogačę bez zakwasu.

Wybór mąki jest kluczowy. Powinna być to mąka drobna, bogata w gluten, co zapewni idealne wyrośnięcie i miękkość ciasta. Im bogatsze składniki, tym więcej glutenu potrzebuje mąka.

Każdy kraj, a nawet region, ma swoją wersję pogačy, różniącą się smakiem i teksturą. Niektóre są płaskie, inne wyższe, a jeszcze inne przypominają angielskie scones. Do ciasta można dodać różne składniki, takie jak ser, zioła, czosnek, papryka, cebula, kminek, sezam, mak, śmietana czy kapusta. Wyciągnięta prosto z pieca, pogača smakuje wyśmienicie z ajvarem, masłem lub kajmakiem.

W kuchni węgierskiej popularne są wersje z gorącymi ziemniakami, serem owczym lub krowim, śmietaną i kapustą. Grecka bougatsa jest natomiast podawana na śniadanie z kremem z semoliny, serem lub mięsem mielonym między warstwami ciasta filo.