Tak należy przechowywać miód. Wiele osób wciąż popełnia błąd i się psuje

Trzeba rozróżnić proces krystalizacji w miodach, a proces fermentacji, który powoduje psucie. Ostatnie wymienione zjawisko najczęściej zachodzi, gdy miód zaczyna już gęstnieć lub zgęstniał. Kluczowy jest po prostu czas przechowywania w niewłaściwych warunkach.

Zwykle miłośnicy miodów preferują formę półpłynną i gęstnienie jest traktowane jako wada. Jednak krystalizacja miodu jest procesem naturalnym. Zależy od rodzaju miodu (a w zasadzie od proporcji głównych cukrów, tj. bardzo wysokiej zawartości fruktozy). Do miodów długo krystalizujących się zalicza się m.in. miód akacjowy.

Ponadto proces krystalizacji przebiega wolniej u miodów przechowywanych we właściwych miejscach. Jednocześnie trzeba mieć świadomość, że miody, które w ogóle nie krystalizują, są sfałszowane, np. "wzbogacone" melasą lub syropem ziemniaczanym. Do nielicznych wyjątków zalicza się m.in. miód tupelo, który pozostaje płynny naturalnie.

Miód powinno się przechowywać w temperaturze poniżej pokojowej. Im niższa temperatura (do pewnego pułapu), tym wolniejsza krystalizacja, a jednocześnie dłuższa trwałość miodu. Pojedynczy słoik miodu z powodzeniem można przechowywać w kuchennej szafce (o ile w pomieszczeniu nie jest zbyt ciepło). Zwykle zostaje spożyty, zanim dojdzie do gęstnienia, a tym bardziej fermentacji.

W rzeczywistości jednak lepszym miejscem do przechowywania jest lodówka. Optymalna temperatura, która zwiększa trwałość i obniża ryzyko zepsucia miodu, wynosi 8-10°C. Nawet skrystalizowane miody (też mogą się zepsuć) warto przechowywać w takich warunkach.

Często korzystamy z kilku rodzajów miodów, dlatego w lodówce może brakować miejsca na większe partie (np. kilka słojów). W takim przypadku najlepiej przenieść je do chłodnego pomieszczenia, np. spiżarni. Miody często psują się latem, gdyż są pozostawiane w ciepłym pomieszczeniu, w kuchni. W okresie upałów temperatury są tam zwykle o wiele za wysokie.

Miód nie powinien być wystawiony na działanie promieni słonecznych. Należy przechowywać go w ciemnym miejscu, w ostateczności w zamkniętej szafce. W cieple i na słońcu szybciej psuje się, krystalizuje i traci cenne właściwości (m.in. spada aktywność enzymów inwertazy i diastazy). Powinien być szczelnie zamknięty, gdyż przechodzi obcymi zapachami, a poza tym jest bardziej narażony na kontakt ze szkodliwymi drobnoustrojami.

U miodu przechowywanego w zbyt wysokiej temperaturze, na świetle lub otwartego częściej zachodzi proces fermentacji. Da się to łatwo odczuć – wydziela aromat drożdży i często kwaśnieje. Kojarzy się z miodem pitnym; tyle że nieudanym. Czasem pachnie i smakuje jak rozcieńczone... piwo. Na wierzchu może pojawiać się piana, a w całym miodzie pęcherzyki (gazy). Może również zmienić barwę.

Zdarza się, że w miodzie następuje rozwarstwienie, zwłaszcza gdy jest sporadycznie otwierany. Jest wtedy skrystalizowany na dnie, w wierzchnich warstwach zaś płynny. Proces można spowolnić, a nawet zapobiegać mu, przez potrząsanie słoikiem (gdy jeszcze miód jest płynny) lub dokładne mieszanie miodu.

Sfermentowany miód nie nadaje się do bezpośredniego spożycia. Można go odratować, przynajmniej w jakimś stopniu podgrzewając w piekarniku, np. do temperatury 80°C. Taki miód wykorzystuje się jako alternatywę dla cukru w nalewkach lub w wypiekach. Należy jednak zdać sobie sprawę, że po podgrzaniu nie jest już miodem, a zwyczajnym słodzikiem. Wciąż jest to jednak jakiś sposób, aby nie zmarnować pieniędzy.