kuchnia prl (strona 2 z 12)

W tej zupie sam wywar odgrywa mniejszą rolę niż dodatki. Możesz go zrobić na rosole lub warzywach, a zupę podać zabielaną, z dodatkiem warzyw lub mięsa. Najważniejsze i tak są domowe kluseczki – o wiele lepsze od ryżu czy kupnego makaronu.

Zanim polskie stoły zdominowały kolorowe kuleczki i miodowe kółeczka, na stołach królowało nadrobienie. Pod dość tajemniczo brzmiącą dziś nazwą skrywa się kwintesencja domowej kuchni oszczędnościowej, która z kilku podstawowych składników potrafiła wyczarować prawdziwy rarytas.

W czasach, kiedy półki sklepowe często świeciły pustkami i trzeba było się nagimnastykować, aby stworzyć coś pysznego, a zarazem słodkiego, powstał on – oczywiście blok czekoladowy. Po latach wracamy do niego w nieco innej odsłonie, z dodatkiem, którego kiedyś brakowało, a dziś znajdziemy go w każdym markecie.

Pasztetowa, nieodłączny element kuchni PRL-u, dziś przeżywa renesans w zdrowszych rzemieślniczych odsłonach. Chociaż wiele osób kojarzy ją z tanim produktem, wcale nie musi mieć kiepskiego składu. W domu możesz zadbać o jakość składników i doprawić mięso tak, jak lubisz.

Za PRL-u rzadko można było na coś liczyć, dlatego taki sprzęt jak prodiż doceniało się podwójnie. Cokolwiek się do niego nie włożyło, ze wszystkim sobie radził, od ciast po mięso. Czy dzisiejsza nauka kwestionuje w jakimś stopniu bezpieczeństwo tego urządzenia?

To danie było niekwestionowanym królem PRL-owskich stołówek, ale czy wiedzieliście, że jego historia zaczyna się znacznie dalej niż w barze mlecznym za rogiem? Jajka w sosie musztardowym to kulinarny wehikuł czasu, który łączy w sobie niemiecką tradycję, potężną dawkę nostalgii i genialną prostotę, o której w nowoczesnej kuchni zbyt często zapominamy.

Chyba każdy próbował ich przynajmniej raz. Sycące, smaczne, a jednak z biegiem czasu wypchnięte przez popularniejsze dziś mięsne wersje. A przecież były tak pyszne, że spokojnie i dziś można się nimi zajadać – szczególnie jeśli do masy dodasz jeden dodatkowy składnik.

W czasach PRL-u, kiedy mięso nie było tak powszechnie dostępne jak dziś, popularne były jego różne zamienniki, w tym kotlety sojowe. Po odpowiednim przygotowaniu wychodzą soczyste, chrupiące i dla wielu osób mogą być nawet smaczniejsze niż tradycyjne kotlety mięsne.

Pierogi po warszawsku albo inaczej "warszawianki" to danie, które wyrosło z biednej kuchni. Chociaż znacznie straciły na popularności od razu po wyjściu z PRL-u, teraz wracamy do nich z sentymentem. W środku znajduje się kremowy farsz z karmelizowaną cebulką.

W czasach, gdy o zagranicznych słodyczach można było jedynie pomarzyć, a sklepowe półki świeciły pustkami, to właśnie on ratował honor każdego podwieczorku. W PRL wszyscy zajadali ten deser, a odgłos ucierania żółtek niósł się niemal z każdego mieszkania.

Kiedy półki świeciły głównie pustkami, to właśnie w domach powstawały najlepsze desery. Wśród podwieczorkowych pozycji królował gęsty, słodki kisiel. Żaden sklepowy gotowiec nie może się z nim równać.

Był bardzo popularny w Polsce w latach 80. i 90. Robiono go i pito w wielu domach, polecano znajomym. Dziś wraca do łask. Pomaga w utrzymaniu zdrowej wagi, reguluje pracę jelit i wzmacnia naszą odporność. Warto przyjrzeć mu się bliżej, zwłaszcza w okresie zimowym.

Nazwa może być myląca, ponieważ zupełnie nie nasuwa skojarzeń z deserem. Ale trzeba przyznać, że słodki comber wjeżdża do kawy lepiej od czekoladek. Sekret tkwi w odpowiednim nasączeniu ciasta.

Podczas gdy w Polsce zimne nóżki powoli odchodzą w zapomnienie, u naszych południowych sąsiadów huspenina nadal jest na topie. Wiele osób ze starszego pokolenia nie będzie zdziwionych składnikami na przekąskę, ale młodzi mogą być zniesmaczeni.

Francuzi mają crème pâtissière, a my mamy kogel-mogel, który jest o wiele łatwiejszy do przygotowania. Składniki znajdują się w każdej kuchni, a z ich połączeniem poradzi sobie nawet dziecko. Jeden dodatek z kuchennej szafki świetnie podkręci smak deseru.

Najbardziej kultowe smarowidło PRL-u przygotujesz z trzech składników i odrobiny soli oraz pieprzu. Idealne do świeżego pieczywa i smacznego rozpoczęcia dnia.

Czy dieta z czasów braków na półkach mogła być lepsza od współczesnej? Znany dietetyk nie ma złudzeń: najzdrowsze dania PRL to skarbnica witamin, którą dziś niesłusznie pomijamy.

Dziś lady sklepowe uginają się pod ciężarem wędlin, szynek i mięsnych specjałów z całego świata, ale przed laty wybór był zdecydowanie mniejszy. Na stołach pojawiał się często salceson, który obecnie nie każdemu przypadnie do gustu.

Nazwa zupy rumfordzkiej dziś budzi zdziwienie, ale przepis nadal funkcjonuje – i to nie tylko w więzieniach czy placówkach pomocy społecznej, jak to miało miejsce w XIX wieku. Gęsta zupa z kaszą, strączkami i mięsną wkładką często pojawia się w zimowym menu, nawet w restauracjach.

Dziś półki uginają się pod ciężarem różnych jogurtów, serków i mlecznych napojów do picia. W PRL świeciły głównie pustki, a o skyrach czy kefirach z egzotycznymi dodatkami nikt nawet nie słyszał. Sięgano za to po inny napój, który nie tylko świetnie gasił pragnienie, ale przede wszystkim świetnie wpływał na zdrowie.

Ciastka posypane cukrem zna każdy, kto wychował się w PRL-u, bo w wielu domach miska na stole była stale uzupełniana. Powstawały z podstawowych składników, do których w tych czasach należał również twaróg wiejski. Wystarczyło zagnieść 3 składniki i wyciąć ciastka.

Pito go wtedy, gdy prawdziwa kawa była luksusem. W Polsce do dziś kojarzy się z domowym ciepłem i spokojem rozmów przy stole. To napój, który nie pobudza, lecz daje poczucie bliskości i znajomego smaku.

Każdy smakosz wie, że pod mało apetyczną, grubą skórą kryje się delikatne i soczyste mięso. Pieczona golonka jest sztandarową potrawą Bawarii, ale my też wiemy, jak dobrze ją przygotować.

Twarde mięso o wyczuwalnym ciężkim posmaku może zniechęcić do tej potrawy na lata. Potem trzeba się nieźle nagimnastykować, aby odczarować wątróbkę. Nie funduj traumy swoim dzieciom i przed smażeniem zamarynuj ją w aksamitnym płynie.

Wiele osób nie zdaje sobie sprawy, że niektóre z dań uznanych za tradycyjne pojawiły się dopiero w okresie PRL. Robert Makłowicz przybliżył historię jednego z takich specjałów.